“เฮยถง หาเจอไหม?”หลินชีเยี่ยยืนอยู่หน้าตู้โทรศัพท์สาธารณะ เฮยถงลืมตาสีแดงขึ้นจากฝ่ามือของเขาอย่างเงียบงัน สายตาจับจ้องไปที่พื้นผิวของโทรศัพท์ แสงริบหรี่วาบขึ้นในทัศนวิสัย ทุกสิ่งรอบข้างย้อนกลับอย่างรวดเร็ว ลำดับการกดปุ่มโทรศัพท์ปรากฏขึ้นใหม่ หลังจากย้อนกลับไปประมาณสองชุดหมายเลข หมายเลขที่ถูกโทรออกโดยพร่ำรำพันก็ปรากฏในดวงตาของเฮยถงเมื่อหูโทรศัพท์ถูกวางลง รอยเท้าก็ปรากฏขึ้นข้างโทรศัพท์ ทอดยาวไปอีกฝั่งของถนน“ได้แล้วครับ” เสียงของเฮยถงดังขึ้นข้างหูหลินชีเยี่ย “ผมพบร่องรอยของเขาแล้ว”ภายใต้การนำทางของเฮยถง หลินชีเยี่ยกลายเป็นเงาสีดำ เคลื่อนที่ไปตามถนนอย่างรวดเร็ว เหลือเวลาไม่มากก่อนที่ภัยพิบัติจะเกิดขึ้น เขาต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่โชคดีที่ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แสงอาทิตย์สีเหลืองอำพันสาดส่องลงบนถนน ทอดเงาของตึกและคนสัญจรให้ยาวออกไป แม้ว่าเงาสีดำนี้จะพุ่งทะยานไปทั่วเมืองอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็มีคนน้อยมากที่สังเกตเห็นความผิดปกติในไม่ช้า หลินชีเยี่ยก็ตามร่างที่โทรศัพท์นั้นทันตามคำแนะนำของเฮยถงร่างนั้นปะปนอยู่ในฝูงชน ถือกระเป๋าถือสีดำใบหนึ่งในมือ กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปทางแม่น้ำหวงผู่“เขาเดินอยู่กับประชาชนทั่วไป ลงมือไม่ค่อยสะดวกนัก……” เสียงของเฮยถงฟังดูเคร่งเครียดบนถนนที่คึกคักและวุ่นวายนี้ รอบๆ ร่างนั้นล้วนเป็นคนธรรมดาที่สัญจรไปมา หากลงมือที่นี่แม้เพียงผิดพลาดเล็กน้อย ก็อาจจะทำให้เป้าหมายตื่นต
