ย แต่พร่ำรำพันที่ยังเยาว์วัยก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะเขาเพิ่งเข้าร่วมศาสนจักรเทพโบราณไม่นาน ยังไม่เคยเข้าร่วมปฏิบัติการมากนัก และไม่เคยปะทะกับหน่วยพิทักษ์ราตรีโดยตรง แม้แต่การถูกประกาศจับจากหน่วยพิทักษ์ราตรีก็ยังไม่เคยเกิดขึ้น……เขาเพียงแค่มาทานบะหมี่ที่ร้านในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีคนมองทะลุตัวตนที่แท้จริงของเขา?อีกอย่าง ใบหน้าของสมาชิกหน่วย 007 เขาจำได้ขึ้นใจ หนุ่มตรงหน้านี้ไม่ใช่หนึ่งในนั้นแน่นอนคิดได้ดังนั้น พร่ำรำพันก็สบายใจขึ้น เสียงการกินบะหมี่ของเขาดังขึ้นอีกหลายเท่าในร้านบะหมี่เก่าๆ หลินชีเยี่ยและพร่ำรำพันนั่งห่างกันเพียงโต๊ะเดียว ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตากินบะหมี่อย่างเงียบๆ แต่ในใจกลับคิดอะไรบางอย่างในที่สุดพร่ำรำพันก็กินบะหมี่ในชามจนหมดเกลี้ยง เขาหยิบเหรียญสองสามเหรียญออกมาจากอก วางเรียงกันบนโต๊ะ“ไม่ต้องทอนนะ” พร่ำรำพันใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวเช็ดมุมปาก พูดเสียงเรียบราวกับว่าเขาไม่ได้อยู่ในร้านบะหมี่ แต่เป็นร้านอาหารตะวันตกหรูหราพร่ำรำพันคว้ากระเป๋าถือสีดำที่วางอยู่ข้างโต๊ะ ลุกขึ้นเดินออกไปหลังจากพร่ำรำพันจากไป หลินชีเยี่ยก็ลุกขึ้นยืนตามทันที ชี้ไปที่เหรียญบนโต๊ะฝั่งตรงข้าม“ผมเป็นเพื่อนเขา ค่าบะหมี่ชามของผมคิดรวมกับของเขาด้วย” เมื่อพูดจบ โดยไม่รอให้เจ้าของร้านพูดอะไรเพิ่มเติม หลินชีเยี่ยก็ผลักประตูออกไป ตามหลังพร่ำรำพันพร่ำรำพันเดินผ่านถนนหลายสายต่อเ
