ไป๋หลี่พั่งพั่งถามอย่างระแวดระวังว่า “คุณเคยอยู่ในวงการมืดมาก่อนหรือครับ?”หลี่เคิงเชียงชูนิ้วชี้ขึ้นมาแล้วโบกไปมาตรงหน้า พลางหัวเราะเบาๆ “เรื่องในอดีตน่ะ ไม่พูดถึงก็ได้ ไม่พูดถึงก็ได้……ใครๆ ก็มีช่วงวัยรุ่นที่คึกคะนองกันทั้งนั้น ใช่ไหมล่ะ?”หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “พี่เชียง… สมาชิกคนอื่นๆ ของหน่วยวีรวิญญาณอยู่ที่ไหนครับ?”“อ้อ~ ใช่แล้ว” หลี่เคิงเชียงเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ลากเสียงยาว รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งเข้มข้นขึ้น “พวกเขาบอกให้ฉันมาบอกพวกนายว่า พวกเขาต้องปกป้องโชคชะตาของประเทศ ไม่มีเวลาว่าง แต่ในอนาคตจะมีโอกาสได้พบกัน……”พูดจบ หลี่เคิงเชียงก็ลดเสียงลง ดึงแว่นกันแดดลงเล็กน้อย แล้วกระพริบตา“แต่ฉันจะบอกความลับให้พวกนายรู้นะ หลายสิบปีมานี้พวกเราต้องอยู่เฝ้าที่นี่ทุกวัน เบื่อจนแทบบ้า จิตใจก็แทบมีปัญหา……ไม่มีเวลาว่าง? ล้วนแต่พูดเหลวไหลทั้งนั้น! บางคนก็ขี้อาย บางคนก็วางท่า ไม่กล้าพูดคุยกับพวกนายรุ่นน้องหนุ่มสาว ก็เลยผลักดันฉันออกมาเป็นครูฝึกใหญ่ของพวกนาย แต่ฉันกล้าพนันเลยว่า ตอนนี้พวกเขาต่างอยู่ตามที่ต่างๆบนเกาะนี้ แอบดูที่นี่อยู่……”ทุกคนที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างก็มองไปรอบๆ โดยไม่รู้ตัว สีหน้าดูแปลกๆ“สรุปก็คือ ยินดีต้อนรับพวกนายมาที่ฐานที่มั่นของวีรวิญญาณ ในช่วงเวลาต่อจากนี้ ฉันจะทำหน้าที่เป็นครูฝึกใหญ่ของพวกนาย พาพวกนายฝึกฝน” หลี่เคิงเชียงโบกมือสลายห้องเต้นรำหรูหราตรงหน้า แล้วชี้ไป
