“เฮ้ พวกนายคิดว่า……ผู้อำนวยการกับอาจูกำลังทำอะไรกันน่ะ?”หลังกระจกหน้าต่างของโรงพยาบาล เหล่าผู้ช่วยพยาบาลรวมตัวกันมุงดูอาจูที่กำลังเต้นรำอย่างประหลาดต่อหน้าหลินชีเยี่ยในลานกว้าง“ไม่รู้สิ……เขากำลังเต้นโพลแดนซ์ให้ผู้อำนวยการดูเหรอ?” ผู้ช่วยพยาบาลผู้มีประสบการณ์เอ่ยถามอย่างสงสัย“โพลแดนซ์? มันคืออะไร?”“ก็คือ……เอ่อ ก็เป็นอะไรสักอย่างที่ใหม่มากๆ น่ะ”“ผู้อำนวยการมีรสนิยมแบบนี้ด้วยเหรอ?”“……”ในลานโรงพยาบาล อาจูที่กำลังแกว่งแขนขาราวกับกังหันลมก็ตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน!“กังหันลมหมุนติ้วๆ……หืม?” หลินชีเยี่ยที่กำลังร้องเพลงอย่างสนุกสนาน เห็นอาจูตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก็ชะงักค้างอยู่กับที่อาจูเกาหัวอย่างมึนงง พลางมองไปรอบๆ “ท่านผู้อำนวยการ เมื่อกี้ผมเป็นอะไรไปหรือครับ? รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้……”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดชั่วขณะ มองอีกฝ่ายด้วยสายตาซับซ้อน “ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีเกิดอะไรขึ้น……ไปทำงานของนายเถอะ”หลังจากไล่อาจูไปแล้ว หลินชีเยี่ยยืนอยู่ในลานเพียงลำพัง จมอยู่ในภวังค์ความคิดเมื่อครู่ตอนที่ใช้ [บทเพลงควบคุมวิญญาณ] เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ด้วยพลังวิญญาณของตน ควรจะสามารถควบคุมอาจูได้อีกนาน แต่ไม่รู้ทำไมอาจูถึงได้ตื่นขึ้นมาได้หลังจากคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วน หลินชีเยี่ยก็ได้ข้อสรุปเพียงความเป็นไปได้เดียว……ตนเองคงร้องเพลงเพี้ยนไปบางท่อน“บทเพลงควบคุมวิญญาณนี่ใช้ยากกว่าที่คิดไว้……” หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาวอย
