่างจนปัญญาดูจากสถานการณ์นี้แล้ว เขาคงต้องหาเวลามาฝึกร้องเพลงให้มากขึ้น ไม่อย่างนั้นพอถึงเวลาออกรบจริง ถ้าเผลอร้องเพี้ยนไป วิญญาณที่ถูกควบคุมทั้งหมดก็จะกลับมามีสติอีกครั้งหลินชีเยี่ยไม่ได้ลองใช้ความสามารถของ [บทเพลงควบคุมวิญญาณ] อีก แต่ดึงจิตสำนึกกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ในตอนนั้นเอง เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นที่หัวเตียง “ฮัลโหล? ผู้บัญชาการจั่ว?”“……”“ไปสำนักงานใหญ่? ตอนนี้เลยเหรอครับ?”“……”“ได้ ผมเข้าใจแล้ว”หลินชีเยี่ยวางสาย สวมเสื้อคลุม อาศัยความมืดของราตรี บินตรงไปยังทิศทางของสำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรี……ไม่กี่นาทีต่อมาสำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีในเมืองหลวงก๊อก ก๊อก ก๊อก!“เชิญ” เสียงของจั่วชิงดังมาจากในห้องทำงานหลินชีเยี่ยเปิดประตู เดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน แล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง“ผู้บัญชาการจั่ว มีภารกิจเร่งด่วนอะไรหรือครับ? หน่วยของเราพร้อมออกปฏิบัติการจากเมืองหลวงได้ทุกเมื่อ!”“ไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องรีบร้อน” จั่วชิงค่อยๆ จิบชา แล้วเชิดคางชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ “นั่งก่อน”หลินชีเยี่ยเห็นดังนั้นจึงนั่งลงอย่างว่าง่าย รอให้จั่วชิงพูด“อ้อ มีเรื่องหนึ่งต้องบอกนายก่อน” จั่วชิงพูดราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “สรวงสวรรค์ส่งจดหมายมา พวกเขายินดีให้นายยืมน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ เป็นรางวัลสำหรับความดีความชอบของนาย ตอนบ่ายวันนี้หยางเจี่ยนได้ลงมารับเจียหลานและเทพีแห่งอนาคตไปสรวงสว
