ว่างทางกลับต้าเซี่ย เขาได้ยินข่าวการเสียชีวิตของเหลิ่งเซวียน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าอีกฝ่ายเสียชีวิตในสนามรบได้……ในหัวของเขาผุดภาพร่างอันเย็นชาที่เคยตบปืนลงบนโต๊ะ เพื่อเก็บเนื้อตุ๋นชิ้นสุดท้ายไว้ให้เขาในห้องใต้ดินของสำนักงานท่ามกลางความเงียบงัน ซือเสี่ยวหนานเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน“ป้ายหลุมศพของลุงจ้าวและหัวหน้าหน่วยเป็นหงอิงสลัก ของรองหัวหน้าหน่วยเป็นนายสลัก ส่วนของเหลิ่งเซวียนเป็นฉันสลัก……” ซือเสี่ยวหนานมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า เอ่ยอย่างเชื่องช้า “หลินชีเยี่ย ถ้าวันไหนฉันตายในสนามรบ ป้ายหลุมศพของฉัน ก็ฝากนาย……”“เธอจะไม่ตาย” หลินชีเยี่ยพูดอย่างหนักแน่นโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ “เสี่ยวหนาน ตอนนี้เธอเป็นเทพแห่งกลลวง แถมยังกินโอสถนิรันดร์มาด้วย ไม่มีใครในโลกนี้ฆ่าเธอได้หรอก……เธอจะไม่มีวันตายอย่างแน่นอน”เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลินชีเยี่ย ซือเสี่ยวหนานจึงไม่พูดประโยคหลังต่อ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากอีกครั้ง“จริงๆ แล้ว วันนี้ฉันมาเพื่อบอกลานาย”“บอกลา? เธอจะไปไหน?”“ไปในหมอก” ซือเสี่ยวหนานเอ่ยอย่างสงบ “ตอนนี้สถานการณ์ของต้าเซี่ยดีขึ้นบ้างแล้ว แต่สงครามยังไม่จบ……เทพแห่งกลลวงที่หลบซ่อนอยู่ในเขตแดนของต้าเซี่ยจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย มีเพียงการเข้าไปในหมอกเท่านั้น ฉันจึงจะมีเวลาวางแผนและใช้พลังในช่วงเวลาสำคัญได้”หลินชีเยี่ยมองดวงตาที่มุ่งมั่นของซือเสี่ยวหนานด้วย
