าของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความสุขที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่านี่คือโลกทั้งใบของเขาหลินชีเยี่ยลงจอดในซากปรักหักพัง วางร่างที่บาดเจ็บของบรากีลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล พลังเทวะแห่งความเยวว์วัยกำลังพยายามซ่อมแซมร่างกายของเขา แต่เขาบาดเจ็บหนักเกินไป การฟื้นฟูร่างกายไม่เพียงพอที่จะชดเชยการสูญเสียพลังชีวิตของเขาได้บาดแผลที่บรากีได้รับตอนนี้ แม้แต่โอดินที่ไม่ได้ถูกคธูลูทำให้เป็นมลทินก็คงตายไปนานแล้วการที่เขามีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ และยังทนได้จนกระทั่งแหวกออกมาจากปากยักษ์ของเมฆวนนั้น เป็นผลมาจากการเร่งใช้กฎแห่งความเยาว์วัยอย่างไม่มีขีดจำกัดซุนหงอคงขี่เมฆพลิกกายลงมาตามหลัง เมื่อเห็นบรากีที่เลือดอาบไปทั้งตัว เขาก็กำหมัดแน่นอย่างควบคุมไม่ได้……“บรากีอดทนหน่อยนะ… ข้าจะพาเจ้ากลับต้าเซี่ยไปรักษาแผลเดี๋ยวนี้!” ซุนหงอคงพยายามข่มความโกรธในใจและพูดเสียงเข้ม“……ไม่ต้องหรอก” บรากีที่นอนอยู่ในกองเลือดยิ้มบางๆ เขามองดูวิญญาณของอิดุนน์ในอ้อมกอดและพูดเบาๆ“ข้า… ต้องไปแล้ว”“ไป? เจ้าจะไปไหน?” ซุนหงอคงถามเสียงเย็น“วิญญาณของอิดุนน์อ่อนแอเกินไป ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ นางจะสลายไปในไม่ช้า… ข้าต้องพานางไปที่หนึ่ง บางทีที่นั่นข้าอาจจะได้พบกับนางอีกครั้ง”บรากีมองหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย เสียงดังขึ้นในหัวของหลินชีเยี่ยโดยตรง“ข้าไปก่อนนะ ผู้อำนวยการ… แล้วพบกันใหม่ในอนาคต”เมื่อบรากีพูดจบ แสงสีเขียวสล
