ัวก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา ห่อหุ้มรากฐานของแอสการ์ด ราวกับมือที่อ่อนโยนประคองวิญญาณของอิดุนน์ไว้ภายใต้สายตาของหลินชีเยี่ยและซุนหงอคง แสงสีเขียวนี้สว่างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งหลินชีเยี่ยต้องบังตาไว้ มันแตกกระจายทันทีกลายเป็นจุดแสงสีเขียวอ่อนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆซุนหงอคงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูจุดแสงสีเขียวเหล่านี้ค่อยๆ หายไป หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็พึมพำ“พวกเขา… จะไปที่ไหนกันแน่?”ดูเหมือนหลินชีเยี่ยจะอ่านริมฝีปากของซุนหงอคงออก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ใช้เลือดเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ลงบนซากปรักหักพังสวนลับนิรันดร์
