ื่อนกลาดไปทั่วพื้น มองไปรอบๆอย่างงุนงงกลุ่มวิหารที่เคยยิ่งใหญ่อลังการ บัดนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปหมดแล้ว ทุกที่ที่มองไปล้วนเป็นเศษซาก ราวกับว่าโลกอันเงียบสงัดนี้เหลือเพียงเขาเพียงคนเดียว“นี่มัน……” บรากีขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยเขารู้ว่าแอสการ์ดประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสถานการณ์จะร้ายแรงถึงเพียงนี้ขณะที่บรากีเดินไปเพียงลำพัง ร่างหนึ่งคลานออกมาจากซากปรักหักพังอย่างโซเซ มองจากระยะไกลพอจะเห็นได้เลือนรางว่าเป็นรูปร่างมนุษย์ แต่บนร่างกายเต็มไปด้วยก้อนเนื้อขนาดใหญ่ ดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่น่าขยะแขยงอย่างประหลาดร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้บรากีเบิกตากว้างเขาคว้าพิณที่หลังไว้แน่น จ้องมองสัตว์ประหลาดนั้นอย่างไม่วางตา กลืนน้ำลายอย่างประหม่า‘อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา…’ บรากีภาวนาในใจ ค่อยๆ ถอยหลังทีละก้าวบรากีในฐานะเทพแห่งบทกวี มีความสามารถในการต่อสู้แทบจะเป็นศูนย์ ด้วยการรู้จักตัวเองอย่างชัดเจนนี้ เขาจึงหลีกเลี่ยงการปะทะกับสิ่งมีชีวิตใดๆ โดยสัญชาตญาณ……ยิ่งไปกว่านั้น รูปร่างของสัตว์ประหลาดนี้ช่างประหลาดเกินไป ดูแล้วไม่น่าจะเป็นสิ่งที่ควรปรากฏในแอสการ์ด อาจเป็นไปได้ว่านี่คือ ‘หายนะ’ ที่เอิร์ดพูดถึง“บรากี?”ในขณะที่บรากีถอยหลัง แม้กระทั่งเตรียมตัวที่จะหันหลังวิ่งหนี สัตว์ประหลาดนั้นกลับเอ่ยปากครวญครางแล้วเอ่ยเรียกชื่อของเขาออกมาบรากีชะงัก หยุดการถอ
