บทที่ 64เมื่อเซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียนกลับมาถึงตีนเขา ลานกว้างก็สว่างไสวไปด้วยโคมไฟแล้ว แม้จะเข้าสู่ยามค่ำคืน แต่ก็ยังคงคึกคักอย่างยิ่ง ผู้คนไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย
นี่ทำให้เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตลาดกลางคืนในชาติก่อน เขาค่อยๆ สูดหายใจเบาๆ พร้อมกับลมเย็นสบายยามค่ำคืน พลันได้กลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยมา ทำให้ความอยากอาหารพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“ไป พวกเราไปหาอะไรกินกัน”
บนบันไดสู่ประตูสำนัก ยังคงมีอัจฉริยะจากตระกูลต่างๆ ทั่วทุกแคว้นแย่งกันขึ้นไปสู่เกียรติยศชื่อเสียงบนยอดเขา แต่เด็กหนุ่มบนยอดเขากลับกระโดดลงมา พุ่งไปยังความรุ่งเรืองทางโลกีย์ของผู้คนนับพันนับหมื่น
…
ในไม่ช้า ด้วยทักษะด้านอาหารของตนเอง เซียวเหยียนก็เลือกของอร่อยๆ จากแผงลอยมากมายได้อย่างแม่นยำและห่อกลับทั้งหมด
เขากับเซียวจื่อเซวียนต่างก็อุ้มของเต็มอ้อมแขน เดินไปพลางกินไปพลางมุ่งหน้าไปยังรถม้า ดึงดูดสายตาของผู้คนตามทางให้หันมามองอยู่บ่อยครั้ง
“กลิ่นอะไร?”
บนรถม้า เซียวเฟยหยางที่รอจนชักจะหงุดหงิดแล้ว ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อย่าง อดไม่ได้ที่จะชะงักไปและเปิดม่านขึ้น
กลิ่นหอมโชยมาที่จมูก จากนั้นเขาก็เห็นเซียวเหยียนกับเซียว
