จื่อเซวียนสองคนกินจนปากมันเยิ้มเดินเข้ามา
“ท่านลุงอัน รอนานเลยสินะขอรับ นี่ครับ”
“ท่านลุงหลิน นี่ของท่าน พอหรือไม่ขอรับ?”
ใครที่เจอหน้าก็ได้ส่วนแบ่งกันถ้วนหน้า เซียวเหยียนซื้อมาเยอะพอ เขาหัวเราะพลางแจกจ่ายไปตลอดทาง แน่นอนว่าก็ไม่ลืมส่วนของชุนหลัน สาวใช้ข้างกายของตนเอง
จากนั้น ก็ถือถุงใหญ่ถุงน้อยที่เหลืออยู่ก้าวขึ้นรถม้าเข้าไปในห้องโดยสาร
ในห้องโดยสารจุดตะเกียงน้ำมันแล้ว แก้มของสองพี่น้องสะท้อนอยู่ใต้แสงสีเหลืองนวล ทั้งสองแอบมองไปยังเซียวเหยียน เมื่อได้กลิ่นหอมยั่วยวนนั้น น้ำลายก็สอ สีหน้าก็เริ่มไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมา
“นึกว่าพวกท่านกลับไปก่อนแล้วเสียอีก” เซียวจื่อเซวียนนั่งลงแล้วกัดเนื้อย่างไปคำหนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยื่นถุงอีกสองถุงในอ้อมแขนให้เซียวเสวี่ยฉี: “น้องเสวี่ยฉี กินหรือไม่?”
เซียวเสวี่ยฉีตอนแรกคิดจะปฏิเสธ แต่กลิ่นหอมยั่วยวนในถุงกลับทำให้นางลังเลไปครู่หนึ่ง พร้อมกันนั้นนางก็เหลือบไปเห็นลูกกระเดือกของพี่ชายข้างกายที่กำลังแอบกลืนน้ำลายอยู่ นางจึงค่อยๆ รับมา กล่าวเสียงต่ำ “ขอบคุณท่านพี่จื่อเซวียน”
“หากพวกท่านไปก่อน ก็ไม่มีวาสนาได้กินแล้วนะ” เซียวจื่อเซวียนยิ้ม
เซียวเสวี่
