ยฉีไม่ได้พูดอะไร แต่กลับเหลือบมองเงาร่างนั้นแวบหนึ่ง กลับเห็นว่าอีกฝ่ายตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มองมาทางพวกเขาเลย ในส่วนลึกของดวงตานางก็พลันปรากฏร่องรอยของความหม่นหมองและผิดหวัง
แต่นางก็ไม่ได้คิดมาก เปิดถุงออกแล้วยื่นให้เซียวเฟยหยางถุงหนึ่ง “ท่านพี่”
“ข้าไม่กิน” เซียวเฟยหยางกลับหันหน้าไป ทำหน้าบึ้งขมวดคิ้วแสดงสีหน้ารังเกียจ “ของจากแผงลอยเล็กๆ ไม่รู้ว่าล้างสะอาดหรือไม่ สกปรกจะตายไป ข้าว่าเจ้าก็กินน้อยๆ หน่อยเถอะ”
“ไม่ล้างสะอาดก็กินไม่ตายหรอกกระมัง” เซียวจื่อเซวียนจ้องตา คำพูดนี้ทำลายความอยากอาหารของเขา
“เจ้า!” เซียวเฟยหยางโกรธจัด จ้องเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็รู้สึกว่าตนเองไม่มีเหตุผลเท่าไหร่ จึงแค่นเสียงเย็นชาแล้วหันหน้ากลับไป ยื่นศีรษะออกไปนอกม่านรถม้า ดูเหมือนว่าทิวทัศน์ยามค่ำคืนจะสวยงามขึ้นมากะทันหัน
เซียวเสวี่ยฉีรู้ดีว่าพี่ชายเสียหน้า ในใจก็รู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่กลิ่นหอมในถุงก็โชยมาที่จมูกเป็นระลอก นางอดทนไม่ไหว หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งค่อยๆ กัดคำเล็กๆ ในไม่ช้าแววตาก็สว่างขึ้นมาหลายส่วน รสชาตินี้…กลับอร่อยกว่าอาหารเลิศรสที่เคยกินในจวนเสียอีก
“ท่านลุงหลิน ยังไม่ไปอีกรึ!” เซียวเฟยหยางตะโกนออกมาจากหน
