ียนไว้ คุกเข่าอยู่บนความว่างเปล่า น้ำตาร้อนผ่าวหยดลงบนร่างที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งเกาะ ทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ“เทพแห่งกลลวง… ชีวิตนิรันดร์… ฉันจะเอาสิ่งเหล่านี้ไปทำอะไร?!”ซือเสี่ยวหนานราวกับเด็กน้อยที่สูญเสียทุกสิ่งไป ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้า เธอร่ำไห้และตะโกนด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว จนกระทั่งเกล็ดหิมะที่ปลิวว่อนค่อยๆ ร่วงหล่นกลับสู่หุบเขา และทุกสิ่งจมดิ่งสู่ความเงียบงันอีกครั้งซือเสี่ยวหนานจึงค่อยๆ แนบหน้าผากของตนลงบนอกของเหลิ่งเซวียน พลางสะอื้น“ฉัน… ไม่อยากกลับบ้านคนเดียว……”สายลมหนาวครวญคราง หมอกควันโรยตัวท่ามกลางหุบเขาหิมะที่ยับเยิน ซือเสี่ยวหนานกอดร่างไร้วิญญาณของเหลิ่งเซวียน ร่ำไห้อยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเธอเช็ดรอยน้ำตาที่เยือกแข็งบนแก้ม กัดริมฝีปากแล้วค้นที่เอวด้านหลังของเหลิ่งเซวียนสักพัก ก่อนจะหยิบกล่องโลหะขนาดเท่าซองบุหรี่ออกมา“เหลิ่งเซวียน… นายอดทนอยู่ในนี้สักพัก ฉันต้องไปทำอะไรบางอย่าง แล้วจะพานายกลับบ้านนะ……” เธอมองใบหน้าซีดขาวของชายหนุ่ม พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยนเธอเปิด [คลังแสงเคลื่อนที่] กำลังจะนำร่างของเหลิ่งเซวียนเข้าไปเก็บ แต่แล้วก็ชะงักการเคลื่อนไหวเธอลังเลชั่วขณะ ก่อนจะถอดเสื้อคลุมสีดำที่เปื้อนเลือดของเหลิ่งเซวียนออก แล้วสวมมันลงบนร่างของตัวเอง“ดูให้ดีนะ เหลิ่งเซวียน……” ซือเสี่ยวหนานลูบปกเสื้อคลุมพลางพึมพำ “ฉันจะทำให้แอสการ์ดต้องชดใช้……”ซือเสี่ยวหนานลูบบนก
