ม่ช้าก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหันไปเห็นยาชูกำลังที่กลายเป็นน้ำแข็งบนพื้น ราวกับถูกสายฟ้าฟาดสิ่งที่เหลิ่งเซวียนกินเข้าไปไม่ใช่โอสถนิรันดร์……แต่เป็นยาชูกำลังที่เขาขอมาจากเทพหลอมศาสตราเขามอบโอสถนิรันดร์ให้กับเธอ“ไม่… ฉันจะไม่ปล่อยให้นายตาย ฉันจะไม่ปล่อยให้นายตาย!” ซือเสี่ยวหนานกอดร่างไร้วิญญาณของเหลิ่งเซวียนพึมพำราวกับคนเสียสติ เธอตะโกนด้วยความโกรธแค้น พลังเทวะระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ทำให้หิมะบนยอดเขาฟุ้งกระจายไปทั่ว!เส้นใยสีดำนับไม่ถ้วนแผ่ขยายออกมาจากร่าง ถักทอกันเป็นกลลวงมากมาย เปล่งประกายแสงอันน่าพิศวงกลลวงนับไม่ถ้วนสลายไป ดวงตาสีแดงก่ำของซือเสี่ยวหนานจ้องมองร่างของเหลิ่งเซวียนในอ้อมกอด แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามเร่งกลลวงอย่างไร ร่างของเหลิ่งเซวียนก็ไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นคืนชีพแม้แต่น้อย……กลลวงสามารถหลอกลวงประวัติศาสตร์ในช่วงสั้นๆ ได้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ทุกอย่างแม้แต่โลกิในยามที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ยังสามารถแก้ไขประวัติศาสตร์ได้เพียงสี่สิบกว่าวินาทีก่อนหน้าเท่านั้น แต่การตายของเหลิ่งเซวียนนั้นผ่านมานานเกินกว่านั้นเสียแล้ว……กลลวงมากมายปรากฏและสลายไปรอบตัวซือเสี่ยวหนาน เธอกำหมัดแน่น ก่อนจะตะโกนด้วยความโกรธแค้นพลางทุบลงบนพื้นอย่างรุนแรง!ตูม!!หิมะฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้า ภูเขาหิมะลูกนี้พังทลายลงมา หิมะถล่มกลบทับพื้นดินเบื้องล่าง เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้องก้องไปทั่วหุบเขาซือเสี่ยวหนานโอบกอดเหลิ่งเซว
