รั้ง เปลี่ยนให้กลายเป็นละอองเลือดที่ฟุ้งกระจาย“เจอแล้ว……”โลกิที่ซ่อมแซมศีรษะของตัวเองเสร็จครึ่งหนึ่ง ใช้เสียงปืนที่ได้ยินก่อนหน้านี้ระบุตำแหน่งคร่าวๆ ของเหลิ่งเซวียนในม่านหมอก ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปดุจสายฟ้า!ครั้งนี้ เหลิ่งเซวียนไม่มีทางหนีรอดแล้วหมอกสีเทาอมฟ้าถูกทำลายโดยโลกิที่เหลือเพียงครึ่งหัว สายตาจับจ้องเหลิ่งเซวียนที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงที่พังทลาย เขาอ้าปาก อสรพิษสีดำนับไม่ถ้วนกลายเป็นมือยักษ์ พุ่งออกมาจากลำคอ กระแทกลงมาอย่างรุนแรง!มาถึงขั้นนี้แล้ว เหลิ่งเซวียนได้ถ่วงเวลาจนถึงขีดจำกัดแล้ว นอกจากยิงปืน ก็ไม่มีทางเลือกอื่นเขาไม่มีเวลาวางปืนไรเฟิลลงบนพื้น เขากัดฟันแน่น ยกปืนขึ้นด้วยมือทั้งสองข้าง ราวกับกำลังอุ้มปืนใหญ่ เล็งไปที่มืออสรพิษเหนือศีรษะ แล้วเหนี่ยวไกปืน!ปัง!!กระสุนสีทองเข้มนัดที่ห้าพุ่งออกไป อากาศที่บิดเบี้ยวฉีกอสรพิษสีดำทั้งหมดเป็นชิ้นๆ ลำแสงนี้ทะลุผ่านลำคอของโลกิอย่างแม่นยำ ทำให้หัวของเขาแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยในขณะเดียวกัน แรงถีบกลับอันน่าสะพรึงกลัวของปืนไรเฟิลที่ไม่มีพื้นรองรับ ทำให้ไหล่ซ้ายของเหลิ่งเซวียนกลายเป็นละอองเลือดในทันที ร่างลอยกระเด็นไปด้านหลัง กระแทกเข้ากับผิวก้อนหินขนาดใหญ่ที่ยื่นออกมาอย่างแรง!เหลิ่งเซวียนกระอักเลือดออกมา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก แม้แต่สติก็ยังพร่าเลือน เขากัดลิ้นตัวเองเพื่อรักษาสติให้แจ่มชัด ก่อน
