ุนสีทองเข้มถูกดีดออกมาจากลำกล้องที่ร้อนระอุ ปลอกกระสุนเรียบลื่นสะท้อนใบหน้าที่สงบนิ่งและเย็นชาภายใต้แสงตะวัน ซ่อนอยู่หลังกล้องเล็ง ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้นหินได้ยินเสียงแผ่วเบา ปลอกกระสุนจมหายลงในพื้นทรายหนา พื้นผิวที่ร้อนระอุทำให้เกิดควันขาวลอยขึ้นมา“จับได้แล้ว……โลกิ”เหลิ่งเซวียนใช้นิ้วเกี่ยวไก มองร่างที่ไม่สมบูรณ์ที่ถูกล็อคเป้าหมายไว้ในกล้องเล็ง พลางพึมพำกับตัวเองโลกิที่เหลือเพียงศีรษะลอยอยู่กลางอากาศ จับจ้องไปทางเหลิ่งเซวียนตาเขม็ง เลือดเนื้อค่อยๆ รวมตัวกันจากความว่างเปล่า ฟื้นฟูร่างกายอย่างช้าๆปืนไรเฟิลที่สร้างโดยเทพหลอมศาสตรา แม้ว่ากระสุนทุกนัดที่ยิงออกไปจะเทียบเท่ากับวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับเทพหลัก แต่ไม่ได้บรรจุกฎเกณฑ์ใดๆ ถึงแม้จะสามารถทำให้ร่างกายของโลกิแตกกระจายได้ แต่ก็ไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้การฟื้นฟูของโลกิเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น“มิน่าล่ะ ถึงไม่มีข่าวของแกมานาน……ที่แท้แกก็ซ่อนตัวอยู่ในแวดวงผู้เลื่อมใสมาตลอดสินะ?” โลกิเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งในแผนการของซือเสี่ยวหนานด้วยหรือ?”เสียงของโลกิไม่ดังนัก แต่ราวกับทะลุผ่านอากาศ ดังก้องชัดเจนในหูของเหลิ่งเซวียนเหลิ่งเซวียนไม่ตอบ เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเหนี่ยวไกอีกครั้ง!ปัง!!เสียงปืนดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง ในชั่วขณะต่อมา ร่างกายของโลกิที่เพิ่งฟื้นฟูได้ครึ่งหนึ่งก็แตกกระจายอีกครั้งพร้อมกับเส้นใย ‘กลลวง’ ที่เขาลอบ
