ถักทอ กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยกระจายไปทั่วทรายเมื่อเห็นว่า ‘กลลวง’ ที่ตนสร้างขึ้นถูกเหลิ่งเซวียนหยั่งรู้ ใบหน้าของโลกิก็ปรากฏความโกรธ“เหลิ่งเซวียน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการทำเช่นนี้จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้? แค่ปืนกระบอกนั้น เจ้าไม่มีทางฆ่าข้าได้หรอก… หากข้าดูไม่ผิด ในมือของเจ้ามีกระสุนทั้งหมดแค่เจ็ดนัดใช่หรือไม่? พอกระสุนหมดแล้ว เจ้าจะเอาอะไรมาหยุดข้าได้?”เหลิ่งเซวียนดึงสลักปลดปลอกกระสุนร้อนระอุออกมาอีกนัด ใบหน้าไร้อารมณ์ขณะแนบตากับกล้องเล็ง จับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของโลกิเขาเห็นร่างกายของโลกิค่อยๆ ฟื้นคืนสภาพเดิม ปลายนิ้วที่เกี่ยวไกปืนค่อยๆ ออกแรง แต่ก็ยังไม่ยิงกระสุนนัดที่สามออกไปโลกิพูดถูก ในมือของเขามีกระสุนทั้งหมดเพียงเจ็ดนัด ดังนั้นจำเป็นต้องควบคุมจังหวะการยิงแต่ละครั้งอย่างเหมาะสม เพื่อรับประกันว่าโลกิจะไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ ในขณะเดียวกันก็ถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุดเลือดเนื้อของโลกิประกอบกันเป็นครึ่งร่างอีกครั้ง ความโหดเหี้ยมฉายวาบในดวงตาของเขา เขาไม่ได้เลือกที่จะถักทอ ‘กลลวง’ อีก แต่กลับใช้ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ พุ่งตรงไปยังเหลิ่งเซวียนที่อยู่ไกลออกไป ราวกับปีศาจร้ายที่น่าสยดสยอง!
