พร้อมกับเสียงกระบี่ที่ดังขึ้น เหล่าเทพที่กำลังโจมตีลงมาจากท้องฟ้าต่างเปลี่ยนสีหน้าพร้อมกันพวกเขาเงยหน้าขึ้นมองไปที่ปลายสะพานสายรุ้งอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “กฎเกณฑ์แห่งกระบี่?! เป็นเขาหรือ?!!”พลังกระบี่นับไม่ถ้วนระเบิดออกมาจากสะพานราวกับคลื่นสึนามิ ในชั่วพริบตาเดียวก็ฉีกเมฆบนท้องฟ้าให้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ สายฝนกระบี่แห่งแสงสว่างที่กำลังตกลงมาจากท้องฟ้านั้น เมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นพลังกระบี่นี้ ก็เปราะบางราวกับของเล่น แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกลางอากาศและหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเทพแห่งแสงสว่างบัลเดอร์ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีที่ปลายสะพานสายรุ้ง ตรงกลางคลื่นพลังกระบี่ ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ สะพายกล่องกระบี่ เดินมาอย่างช้าๆดวงตาสีดำเป็นประกายราวกับแก้วคริสตัล กวาดมองเหล่าเทพบนท้องฟ้าทีละคน หรี่ตาลงเล็กน้อย เจตจำนงกระบี่อันทรงพลังราวกับกำลังเดือดพล่านอยู่กลางอากาศ!“ใครกัน……กล้าทำร้ายลูกศิษย์ของฉัน?”เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่เจตจำนงกระบี่นับไม่ถ้วนบนท้องฟ้า ราวกับสามารถพูดได้ ส่งเสียงหึ่งแหลมออกมาพร้อมกัน ส่งต่อคำพูดของเขาไปทั่วทุกซอกทุกมุมของแอสการ์ด!“ท่าน… ท่านปรมาจารย์กระบี่?!!” หลินชีเยี่ยมองดูร่างที่คุ้นเคยนั้น กว่าจะได้สติกลับมาก็ผ่านไปนาน ใบหน้าเผยความดีใจอย่างล้นหลาม!“ผู้บัญชาการจั่ว พวกคุณหาปรมาจารย์กระบี่เจอได้ยังไงครับ?” ห
