ันที“สมแล้วที่เป็นชีเยี่ย! เริ่มแย่งงานพี่คนเท่แล้วสินะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งหัวเราะคิกคัก“คุกใต้ดิน?” เมื่อได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของอัศวินก็ดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “สถานที่นี้คงไม่ง่ายเลยที่จะช่วยคนออกมา……”“ถึงแม้พวกนายอยากจะช่วย ตอนนี้ก็ไม่มีทางทำได้หรอก” เหลิ่งเซวียนพูดอย่างใจเย็น “โลกิได้ปิดกั้นเส้นทางระหว่างแวดวงผู้เลื่อมใสกับแอสการ์ดแล้ว พวกเราขึ้นไปไม่ได้”“ทางเข้าถูกปิดแล้วเหรอ? ทำไมล่ะ?”“เขาต้องการจัดเตรียมบางอย่างที่นี่ และไม่อยากให้ใครมารบกวน……ถ้าอยากช่วยจี้เนี่ยน คงต้องพึ่งเสี่ยวหนานกับชีเยี่ยแล้ว”เหลิ่งเซวียนเงียบไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองทุกคน ในดวงตามีประกายวาบขึ้นมา “พวกนายมาได้เหมาะเจาะมาก มีบางเรื่องที่ฉันคนเดียวอาจจะทำไม่ไหว……ต้องการความช่วยเหลือจากพวกนาย”……แอสการ์ดหลินชีเยี่ยกลับมายังที่พักของตัวเอง ล็อกประตูลงกลอนอย่างแน่นหนา ห้องแล้วเริ่มเดินวนไปมาในห้องพลางครุ่นคิด“บรากี บรากี……เขาหนีออกมาจากโรงพยาบาลได้ยังไงกันแน่? อาการป่วยของเขา……มันคืออะไรกันแน่?”หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้า จึงนั่งลงบนเตียงแล้วดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าเขาสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินผ่านลานด้านนอกอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังห้องพักผู้ป่วยชั้นสอง ทันใดนั้นเสียงร้อนรนก็ดังมาแต่ไกล“ชีเยี่ย! ชีเยี่ย! ในที่สุดนายก็กลับมาสักที!” หลินชีเยี่ยหันหน้าไป เห็นหลี่อี้เฟย
