วิ่งรีบอย่างร้อนรนเข้ามา “บรากีพบจดหมายพวกนั้นแล้ว และหายตัวไป……ฉันหาทั่วทั้งโรงพยาบาลแล้วแต่ก็ไม่เจอเขา……เขาจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“……เขาไม่ได้เป็นอะไร แค่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว”“ออกจากโรงพยาบาล?” หลี่อี้เฟยตกตะลึง “อาการของเขาหายดีแล้วเหรอ? ไม่น่าใช่นะ……”“นายบอกว่าเขาพบจดหมายพวกนั้นใช่ไหม?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยเคร่งเครียดอย่างยิ่ง “งั้นทุกอย่างที่นายรู้บอกฉันมาให้หมด”หลี่อี้เฟยพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องที่ตนเองเจอบรากียืนอยู่หน้าประตูโกดัง จากนั้นก็วิ่งกลับห้องอย่างบ้าคลั่งเพื่อแกะตู้จดหมาย แล้วก็วิ่งออกจากห้องไปอย่างคลุ้มคลั่งให้ฟังอีกครั้ง“นายหมายความว่า หลังจากเขาวิ่งออกจากห้องไป ก็หายตัวไปโดยไม่รู้ว่าไปไหนงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น “มีผู้ช่วยพยาบาลเห็นเขาไปทางไหนบ้างไหม?”“ไม่มีเลย! ฉันรวบรวมทุกคนมาถามแล้ว แต่ไม่มีใครเห็นบรากีไปไหนเลย… เขาหายตัวไปเหมือนระเหยไปในอากาศ! มันน่าขนลุกจริงๆ”“เขาหายตัวไปตอนกี่โมง?”“ประมาณเก้าโมงครึ่ง? ยังไงก็ไม่เกินเก้าโมงสี่สิบนาที”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ หากเป็นจริงตามที่หลี่อี้เฟยกล่าว ระยะเวลาตั้งแต่บรากีหายตัวไปจนถึงตอนที่ความคืบหน้าในการรักษากลับมาเป็น 100% และออกจากโรงพยาบาล ต่างกันไม่เกินสามนาทีในช่วงสามนาทีนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้บรากีซึ่งยังห่างไกลจากการหายดีสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ทันที?หลินชีเยี่ยสรุปความเป็นไปได้สองประกา
