“บรากี……”แอ๊ด!ประตูไม้บานสุดท้ายตรงหน้าบรากีค่อยๆ เปิดออกท่ามกลางความเทาขาวไร้ที่สิ้นสุด แสงสีเหลืองทองสดใสปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาม่านตาของบรากีหดเล็กน้อยลมหนาวเย็นยะเยือกพัดผ่านรูใหญ่บนผนัง พัดเข้าไปในห้องนอน บนพื้นไม้ที่ปกคลุมด้วยมอสเขียว เต็มไปด้วยดอกไม้สีทองอร่ามที่กำลังสั่นไหวท่ามกลางลมหนาวในสภาพที่ทรุดโทรมกลีบดอกไม้หลายกลีบถูกลมพัดขึ้น ร่วงหล่นลงบนแก้มของบรากีอย่างอ่อนโยน ราวกับมือที่นุ่มนวล ปัดเช็ดน้ำตาร้อนผ่าวสองสายนั้นไปอย่างแผ่วเบา“อิดุนน์……” บรากียืนอยู่ตรงหน้าดอกไม้สีทองเต็มห้อง ราวกับถูกฟ้าผ่า ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ฟื้นคืนสติ รีบหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำจ้องหลินชีเยี่ยที่อยู่ด้านหลังตาเขม็ง“ภรรยาของข้า อิดุนน์เล่า……นางอยู่ที่ไหน? ทำไมที่นี่ถึงกลายเป็นเช่นนี้……มันไม่เหมือนกับที่นางเขียนไว้ในจดหมายเลย……มันไม่เหมือนกันเลย หลินชีเยี่ย!!”เขาเหมือนคนเสียสติ วิ่งไปหาหลินชีเยี่ยท่ามกลางเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดที่แสบหู สองมือจับไหล่ของอีกฝ่ายแล้วเขย่าอย่างรุนแรง“ทั้งๆ ที่เมื่อวานนี้ ข้ายังเขียนจดหมายถึงนางอยู่เลย……เหตุใดวันนี้ที่นี่ถึงกลายเป็นเช่นนี้?! นางอยู่ไหน? ภรรยาของข้า อิดุนน์ นางอยู่ที่ไหน?! เจ้าต้องรู้แน่ๆ ใช่หรือไม่?! หลินชีเยี่ย……ผู้อำนวยการหลิน! ผู้อำนวยการหลิน……ข้าขอร้อง! ข้าขอร้องจริงๆ……บอกข้าที! ภรรยาของข้าอยู่ที่ไหน?!”เสียงตะโกนด้วยความโกรธของบรากีค่อย
