เมฆสีเทาตะกั่วบดบังแสงอาทิตย์ ค่อยๆ ม้วนตัวมาจากทิศเหนือ ห่อหุ้มแอสการ์ดไว้ในความมืดมนอันหม่นหมองเสียงฟ้าร้องแผ่วเบาดังราวกับเสียงคำรามต่ำของสัตว์ร้ายยักษ์ ก้องกังวานอยู่ไกลๆบนถนนที่ว่างเปล่า นางกำนัลสองคนอุ้มตะกร้าดอกไม้ เงยหน้ามองชั้นเมฆหนาทึบบนท้องฟ้า สีหน้าดูหนักอึ้งเล็กน้อย“เมฆฝนมาจากทิศเหนือ… ดูเหมือนท่านธอร์กำลังจะกลับมาแล้ว” นางกำนัลคนหนึ่งพึมพำ“ดูเหมือนอารมณ์ของท่านธอร์จะไม่ค่อยดีนัก เขาคงจับมือสังหารไม่ได้สินะ?”“น่าจะเป็นเช่นนั้น เดินทางไปกลับสองวัน หากจับมือสังหารไม่ได้ อารมณ์ของท่านธอร์ต้องแย่แน่ๆ ภาพแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก……”นางกำนัลอีกคนถอนหายใจยาว“พวกเรารีบกลับกันเถอะ ท่านหญิงซิฟสั่งให้พวกเรามาเก็บดอกไม้พวกนี้ คงอยากจะทำให้ท่านธอร์ประหลาดใจถ้าเขากลับมาเห็นท่านหญิงซิฟยืนอยู่ท่ามกลางดอกเดซี่ที่บานสะพรั่งคอยต้อนรับ บางทีอารมณ์ของเขาอาจจะดีขึ้นก็ได้”นางกำนัลคนหนึ่งสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ในอ้อมแขน ดวงตาเปล่งประกายด้วยความใฝ่ฝัน “ความหมายของดอกเดซี่ขาว เหมือนจะเป็นความรักนิรันดร์นะ? ไม่รู้ว่าท่านธอร์จะเข้าใจความตั้งใจอันดีของท่านหญิงซิฟหรือไม่”“เรื่องระหว่างเทพเจ้า พวกเราไม่ต้องไปกังวลหรอก หากช้าอีกนิด พวกเราคงไปไม่ทันจริงๆ แล้ว!”นางกำนัลทั้งสองรีบเดินไปตามถนนที่ปกคลุมด้วยเมฆทะมึนอย่างรวดเร็ว ในขณะนั้นเอง แสงสีทองพาดผ่านท้องฟ้า ราวกับค้นพบบางสิ่ง มันบินวนครึ่งรอบบนท้อง
