ฟ้า แล้วพุ่งตรงมาทางพวกเธอบรากีสวมชุดสีทองเข้ม เดินออกมาจากแสงสว่าง สายตาจับจ้องที่ดอกไม้สีอ่อนในมือของนางกำนัลทั้งสองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม“ดอกเดซี่? ความหมายดีนี่… ขอโทษนะ ข้าขอยืมก่อนล่ะ!”บรากีไม่พูดพร่ำทำเพลง พลิกฝ่ามือ ดอกเดซี่ในมือนางกำนัลก็ลอยมาอยู่ในมือเขาทันที จากนั้นทั้งร่างก็กลายเป็นลำแสง ทะยานออกไปอีกครั้ง “ดอกไม้นี้ถือว่าข้าเป็นหนี้พวกเจ้านะ เดี๋ยวมาที่สวนนิรันดร์ เลือกดอกไม้ในสวนได้ตามใจชอบเลย!”เสียงของบรากีค่อยๆ เลือนหายไป นางกำนัลทั้งสองยืนอุ้มตะกร้าเปล่าอย่างงุนงงอยู่กับที่“ท่าน… พี่เจ้าคะ ดอกไม้ของเราถูกแย่งไปแล้ว!” นางกำนัลคนหนึ่งได้สติ จวนเจียนร้องไห้ออกมาอีกคนไม่มีปฏิกิริยา เธอมองทางที่บรากีจากไปอย่างเหม่อลอย ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน“เขาคือ… ไม่ ไม่มีทางเป็นไปได้? ท่านผู้นั้นหายตัวไปนานแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วก็สวนนิรันดร์……” เธอขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย“ท่านพี่ว่าอะไรนะ?”“……เร็ว รีบกลับไป! กลับไปหาท่านซิฟและท่านธอร์!” นางกำนัลคนนั้นดูร้อนรนอย่างยิ่ง เธอยกชายกระโปรงวิ่งอย่างรวดเร็วไปทางปลายถนน “บรากีกลับมาแล้ว!!”……‘ถึงบรากีที่รักเจ้ายังจำทางเดินหินกรวดคดเคี้ยวที่ประตูสวนได้หรือไม่? ทางเดินที่เราช่วยกันเก็บหินกรวดจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์มาปูนั่นน่ะ?หินจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดและใกล้เคียงกับความเป็นนิรันดร์ที่สุดในโลกจริงๆ ร้อยปีที่เจ้าจา
