บนี้!!?ม่านตาของบรากีสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แม้ว่าเขาจะปฏิเสธในใจว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของเขาและเธอ แต่ร่องรอยที่ประทับชัดเจนในความทรงจำกลับเหมือนมีคนเอาโทรโข่งมาจ่อที่หูแล้วตะโกนไม่หยุด ทำให้สมองว่างเปล่าไปหมด“เป็นไปไม่ได้……นี่มันเป็นไปไม่ได้” บรากีม่านตาเบลอ ส่ายหัวไม่หยุด “อิดุนน์! อิดุนน์! เจ้าอยู่ไหน?! ข้ากลับมาแล้ว……ข้ากลับมาแล้ว! อิดุนน์!!”เขาก้าวขาที่แข็งทื่อออก วิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ตามเส้นทางเล็กๆ ในสวนที่แทบจะถูกฝุ่นและดินกลบมิด
