บไม้ผลินั้น ดูราวกับคลื่นในทะเลสีทองไม่มีผิดขอบคุณที่เจ้าเตือน ข้าได้ขอความช่วยเหลือจากซิฟในการแก้ปัญหาผลไม้ป่าที่เติบโตเกินควบคุม ตอนนี้สวนได้รับการดูแลอย่างสะอาดเรียบร้อยแล้ว สวยงามเหมือนตอนที่เราแต่งงานใหม่ๆ เลยหากเจ้ากลับมา เจ้าจะต้องชอบมันมากแน่ๆ…’……บนทางเดินหินกรวดที่มืดสลัว ลมเย็นๆ พัดมาจากที่ไหนสักแห่งบรากีเดินขึ้นบันไดท่ามกลางใบไม้แห้งที่ปลิวว่อน ชุดสีทองเข้มสดใสของเขาดูเหมือนจะเป็นสีสันเดียวในโลกที่เงียบสงัดนี้ เสียงลมครวญครางราวกับมีเครื่องดนตรีประเภทเป่านับไม่ถ้วนซ่อนอยู่ในป่า บรรเลงบทเพลงแห่งความยินดีต้อนรับการกลับมาของเขาบรากีอุ้มดอกเดซี่ ก้าวขึ้นบันไดขั้นสุดท้าย เขาที่เต็มไปด้วยความหวังมองเห็นภาพตรงหน้า แล้วก็ชะงักกึกอยู่กับที่สายลมหนาวเย็นพัดผ่านสวนสีเทาขาว บนผืนดินที่แห้งผาก เหลือเพียงรากและลำต้นที่แตกหักกระจัดกระจายยืนโดดเดี่ยวท่ามกลางสายลมไม่มีลมอุ่น ไม่มีกลิ่นหอมของดอกไม้ ไม่มีคลื่นสีทองของดอกไม้ที่เธอปลูกด้วยมือของเธอเอง……ภายใต้ท้องฟ้าที่มีเสียงฟ้าร้องครืน เหลือเพียงกระท่อมไม้ที่ทรุดโทรมตั้งอยู่บนสวนร้างที่ไม่มีใครสนใจปกเสื้อที่ตั้งตรงของบรากีถูกลมพัดจนส่งเสียงดังสะบัด เขายืนนิ่งอยู่หน้าสวนที่พังทลายนี้ ราวกับเป็นรูปปั้นที่ไร้ชีวิต ไม่ขยับเขยื้อนดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ……ทุกอย่างไม่เหมือนกับที่เขาจินตนาการไว้เลยมันไม่ควรเป็นแบบนี้…ที่นี่ไม่ควรเป็นแบ
