บรากียืนอยู่ที่หน้าโกดังนั้นเหมือนรูปปั้นหลังจากผ่านไปนาน เขายกมือขึ้นอย่างงุนงง แล้วดีดนิ้วไปที่กุญแจ ประตูใหญ่ก็เปิดออกทันทีฝุ่นที่ฟุ้งกระจายผสมกับกลิ่นหมึกของจดหมาย พัดเข้าหาใบหน้าของบรากี เขาก้าวเข้าไปข้างใน สายตาตกลงบนชั้นวางที่ใหญ่ที่สุดตรงกลางจดหมายมากมายเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนชั้นวางแต่ละชั้น ป้ายกำกับระบุวันที่ไว้อย่างชัดเจน มองคร่าวๆ ก็มีมากกว่าพันฉบับบรากีจำซองจดหมายเหล่านี้ได้ มันคือซองจดหมายที่เขาใช้ติดต่อกับอิดุนน์เขารีบยื่นมือออกไป หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาแกะอ่านอย่างรวดเร็ว ตั้งใจอ่านจากต้นจนจบ เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆเขาถือจดหมายฉบับนั้นไว้ในมือ แล้วหยิบอีกฉบับออกมา กวาดตาอ่านเนื้อหาข้างใน“เป็นไปได้อย่างไร……” ดวงตาของบรากีเต็มไปด้วยความสับสน เขาหยิบจดหมายออกมาแกะอ่านไม่หยุด ยิ่งอ่าน ความสับสนในดวงตาก็ยิ่งทวีคูณทั้งหมดนี้ล้วนเป็นจดหมายที่เขาแลกเปลี่ยนกับอิดุนน์ แต่จดหมายเหล่านี้ควรจะถูกส่งออกไปทางตู้ไปรษณีย์แล้วไม่ใช่หรือ…ทำไมถึงมาปรากฏที่นี่?“บรากี บรากี?”หลี่อี้เฟยเรียกชื่อของบรากีจากนอกประตู เขาเดินมาที่ประตูโกดัง เมื่อเห็นบรากียืนงงงันอยู่หน้าชั้นวางของร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงเขามองภาพนี้อย่างตกตะลึง “คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง?”ในที่สุดบรากีก็ได้สติ มือที่กำจดหมายไว้สั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขารีบวิ่งไปหาหลี่อี้เฟย ยกจดหมายในมือขึ้นพลางพูดด้วยเสี
