ยงหอบหนัก“หลี่อี้เฟย บอกข้าสิว่านี่มันเรื่องอะไรกัน? จดหมายที่ข้าส่งไปหาอิดุนน์ ภรรยาของข้าที่แอสการ์ด เหตุใดถึงมาปรากฏที่นี่?”หลี่อี้เฟยมองดวงตาที่สับสนและดิ้นรนของบรากี ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร “บรากี… ใจเย็นๆ ก่อนนะ”บรากีกัดฟัน ทิ้งหลี่อี้เฟยที่อยู่ตรงหน้าไว้ รีบวิ่งขึ้นบันไดกลับไปที่ห้องพักของตัวเองเขาอุ้มตู้จดหมายสีแดงใหม่เอี่ยมที่มุมโต๊ะขึ้นมา แล้วทุ่มลงอย่างแรง ได้ยินเสียงดังทื่อๆ ตัวล็อกด้านหลังของตู้จดหมายถูกงัดออก จดหมายฉบับใหม่ลอยออกมาบรากีเปิดจดหมายฉบับนี้ออก เขามั่นใจได้ว่านี่คือจดหมายที่เขาเพิ่งเขียนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน หมึกบนนั้นยังไม่ทันแห้งด้วยซ้ำเขาถือจดหมายฉบับนี้ไว้ในมือ ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น“ไม่ได้หายไป……” บรากีมองตู้จดหมายที่เขาโยนทิ้งไว้บนพื้น ด้านในของตู้จดหมายเรียบและสะอาด ทำจากทองเหลืองทั้งหมด ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นเพียงตู้จดหมายธรรมดาๆ“มันไม่ได้ส่งจดหมายเลย……หลินชีเยี่ยหลอกข้า”บรากีพึมพำ “เหตุใดเขาถึงต้องหลอกข้า?”“หากจดหมายพวกนี้ไม่ได้ถูกส่งออกไปจริงๆ แล้วจดหมายตอบกลับที่ข้าได้รับ… มาจากไหนกัน?”บรากีรู้สึกว่าสมองของตัวเองว่างเปล่า ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เบิกตากว้างมองไปยังความว่างเปล่าตรงหน้าผ่านดวงตาของหลินชีเยี่ย เขามองเห็นภาพของโลกภายนอกหลินชีเยี่ยในโลกภายนอกเดินออกไปที่ลาน พูดอะไรบางอย่างกับซือเสี่ยวหนา
