วงตาเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นเขาไม่พูดอะไรอีก รีบวิ่งออกจากห้องทันที ร่างกายสั่นไหวแล้วหายไปในระเบียงทางเดินหลี่อี้เฟยวิ่งไปที่ขอบระเบียง ในใจมีลางสังหรณ์ไม่ดีแวบขึ้นมา “บรากี! เฮ้! บรากี! ไปไหนน่ะ?!”โรงพยาบาลดาดฟ้าชายชราในชุดสีขาวกำลังยืนอยู่หน้ารั้วลวดบนดาดฟ้า มองลงมายังโรงพยาบาลทั้งหมดด้วยสายตาเมตตาร่างสีทองปรากฏขึ้นที่ขอบดาดฟ้าอย่างกะทันหัน เดินอย่างรวดเร็วเข้ามาหาเขา ผมสีทองของบรากีพลิ้วไหวตามสายลม“ท่านลุง! ท่านสามารถทำให้ความคืบหน้าในการรักษาของข้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วได้ใช่หรือไม่ขอรับ?! เมื่อครู่ท่านตบข้าทีหนึ่ง ข้าก็กระโดดไปถึง 95% เลยนี่!”เยลันเดหันหน้ามาอย่างช้าๆ มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน “เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”“ท่านลุง! ช่วยข้าอีกครั้งเถอะขอรับ! ข้าเหลืออีกแค่ 5% สุดท้ายของการรักษา หากได้ออกไป ข้าก็จะได้เจอภรรยาของข้า……” บรากีคว้ามือของอีกฝ่าย พูดอย่างจริงจัง“ช่วยข้าอีกครั้งเถอะขอรับ ข้าจะติดหนี้บุญคุณท่าน”เยลันเดยืนอยู่หน้ารั้วลวดหนาม ชุดสีขาวที่ถักทอจากเมฆขาวพลิ้วไหวตามสายลม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองบรากี มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนเขายื่นมือออกมาตบไหล่บรากีอีกครั้ง“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”[ความคืบหน้าในการรักษาบรากี: 96%]“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรของข้า”[ความคืบหน้าในการรักษาบรากี: 97%……98%……99%……]ภายใต้สายตาที่เปี่ยมด้วยความยินดีของบรากี แถบความคืบหน้าเสมือนจริงเห
