หึมาปรากฏวับๆ แวมๆในหมอก“ขอเชิญทุกท่านนำทางด้วยครับ” อัศวินเดินไปหาร่างสี่ร่างที่สวมหน้ากากต่างกันและกล่าวอย่างนอบน้อมพอพูดจบ ร่างที่สวมหน้ากากหน้าร้องไห้ก็ยกแขนขึ้นและชี้ไปในอากาศ น้ำทะเลใต้เรือถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นตักขึ้นมาอย่างแรง ม้วนขึ้นบนดาดฟ้า บีบอัดและซ้อนทับกันเป็นทางเดินน้ำ ข้ามเกาะไปถึงยอดเขาทูตพิเศษอีกสามคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย พวกเขาก้าวขึ้นบนทางเดินน้ำและพุ่งไปยังยอดเขาในหมอกด้วยความเร็วที่น่าตกใจไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ มองกันแวบหนึ่ง แล้วรีบตามไปติดๆ……แอสการ์ดขนตาของซือเสี่ยวหนานสั่นไหวเบาๆ หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆสิ่งแรกที่เข้ามาในสายตาคือเพดานสีขาวซีด ดวงตาของเธอเหม่อลอยไปชั่วครู่ ดูเหมือนว่าเธอยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงอยู่ที่นี่ ในตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านข้าง“ตื่นแล้วเหรอ?”ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ซือเสี่ยวหนานก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียงโดยสัญชาตญาณ มีดสั้นเลื่อนมาอยู่ในมือ ชี้ไปทางที่มาของเสียงอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า สีหน้าของเธอดุดันอย่างยิ่ง เหมือนแมวป่าที่ตกใจกลัวใบมีดที่เปล่งประกายเย็นเยียบจ่อตรงลำคอของหลินชีเยี่ย ทำให้เขาหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นใบหน้านั้น ซือเสี่ยวหนานก็ชะงักงงงวยไปในที่สุดเธอก็ได้สติกลับมา รีบเก็บมีดสั้นทันที แล้วพูดอย่างติดอ่าง “ทะ… โทษที……”หลินชีเยี่ยมองเธอด้วยสายตาซับซ้อน แล้วชี้ไปที่ท้องของเธอ“แผ
