เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็ขมวดคิ้วแน่น“หมายความว่าอะไร? พวกเราสองคนต้องแยกกันระหว่างความเป็นความตายด้วยเหรอ?” หลินชีเยี่ยส่ายหัวอย่างแน่วแน่ “เป็นไปไม่ได้ เธอรอก่อน ฉันจะใช้จอกศักดิ์สิทธิ์พาเธอออกไป”หลินชีเยี่ยเรียกมู่มู่ออกมา กำลังจะอ้าปากพูด แต่ซือเสี่ยวหนานก็ขัดจังหวะเขา“จอกศักดิ์สิทธิ์ต้องใช้เครื่องสังเวยทุกครั้งที่ใช้งาน นายเก็บไว้ใช้ในเวลาสำคัญดีกว่า……ไม่ต้องกังวล ฉันแค่ต้องตายแป๊บเดียวเท่านั้น”หลินชีเยี่ย “……?”ซือเสี่ยวหนานอธิบายอย่างอ่อนแรง “ฉันสามารถสร้าง ‘กลลวง’ ขึ้นมาก่อน หลอกร่างกายของฉัน ให้การทำงานทางสรีรวิทยาของฉันตกอยู่ในสภาวะตาย แล้วค่อยปลดออก หลังจากออกจากที่นี่ก็จะสามารถฟื้นคืนชีพได้ คงจะรักษาสภาพได้ประมาณสิบวินาที การแสร้งตายสำหรับฉันไม่ใช่เรื่องยากอะไร”หลินชีเยี่ย มองเธอด้วยความตกตะลึง “จริงเหรอ? จะไม่มีปัญหาใช่ไหม?”“ไม่มีหรอก” ซือเสี่ยวหนานกลับมือกำมีดสั้นไว้ในฝ่ามือ เส้นด้ายสีดำเส้นหนึ่งลอยออกมาจากหัวใจ ถักทออะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว “เจอกันนอกโคลอสเซียม”มุมปากซีดเซียวของเธอบีบเค้นรอยยิ้มออกมา แล้วพุ่งมีดสั้นแทงเข้าไปในหัวใจของตัวเอง ร่างกายสั่นสะเทือนเลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากมุมปากหลินชีเยี่ยมีความคิดที่จะหยุดยั้งโดยไม่รู้ตัว แต่ก็สายเกินไปแล้วขณะที่ดวงตาของเธอค่อยๆ เลือนราง หัวใจก็หยุดเต้นในที่สุดในโลกสีเทาขาว เหลือเพียงหลินชีเยี่ยยืนอยู่กับที่ มองร่า
