มารถบุกเข้าไปตรงๆ ได้แน่นอน” อันชิงอวี๋ดันแว่นพลางอธิบายอย่างจริงจัง “ที่นั่นไม่ใช่สวรรค์หรือนรกที่ถูกทอดทิ้ง และยิ่งไม่ใช่ที่ราบฟ้าสูงที่ล่มสลายไปนานแล้ว ในแอสการ์ดมีเทพเจ้าอาศัยอยู่นับร้อย การบุกเข้าไปตรงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้ากับดักเลย”“ถูกต้อง และก่อนที่ประธานจะจากไป เขาได้ทิ้งข้อความไว้ว่า ตอนนี้สะพานสายรุ้งซึ่งเป็นเส้นทางเดียวที่เชื่อมระหว่างแอสการ์ดกับโลกภายนอกได้ถูกปิดลงแล้ว ถึงพวกเราอยากจะเข้าทางประตูหน้าก็ทำไม่ได้ จำเป็นต้องอ้อมผ่านแวดวงผู้เลื่อมใสเท่านั้น”อัศวินหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ “และเส้นทางนี้ก็เป็นประโยชน์กับพวกเรามากกว่า เพราะตลอดหลายปีมานี้ สมาคมปีศาจของพวกเราได้แทรกซึมเข้าไปในแวดวงผู้เลื่อมใสของอาณาจักรเทพใหญ่ๆ ไว้ไม่น้อย การเดินทางผ่านเส้นทางแวดวงผู้เลื่อมใสนี้ พวกเรามั่นใจว่าจะไม่ถูกเหล่าเทพนอร์สจับได้”“แต่ถึงอย่างนั้น พวกเราก็ยังต้องเข้าไปในแอสการ์ดอยู่ดี” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยเตือน“พวกเราจะช่วยชีเยี่ยและคนอื่นๆ ออกมาจากอาณาจักรเทพนอร์สได้ยังไง? พวกคุณมีแผนหรือเปล่า?” อันชิงอวี๋หันไปมองอัศวิน ราวกับกำลังรอคำตอบจากเขาเมื่อสมาคมปีศาจกล้าเสนอให้ไปช่วยคนที่แอสการ์ด พวกเขาต้องมีที่พึ่งแน่นอน มิฉะนั้นพวกเขาที่เป็นมนุษย์ ต่อให้มัดรวมกันทั้งหมด ก็คงไม่พอให้เทพสองสามองค์ฆ่าด้วยซ้ำอัศวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหัวเรือของเรือสำราญพิกเซลบนดาดฟ้าด้านหน้าสุดของเร
