าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “ทำไมบาดแผลของเธอหนักขนาดนี้?”“พูดไปก็ยาว” เสียงของซือเสี่ยวหนานดังแผ่วเบาราวกับยุงอยู่ข้างหูของหลินชีเยี่ย ดวงตาคู่นั้นของเธอปิดลงอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉัน… ต้อง… นอนสักหน่อย……”ยังพูดไม่ทันจบ ศีรษะของซือเสี่ยวหนานก็ทิ้งตัวลง จมลงสู่ห้วงนิทราอย่างสนิทหลินชีเยี่ยยืนยันว่าเธอไม่มีอันตรายถึงชีวิตในตอนนี้ เขาจึงถอนหายใจยาว เขาแบกซือเสี่ยวหนานไว้แล้วเก็บชิ้นส่วนโคลอสเซียมเทาขาวซึ่งอยู่บนร่างของฟิลที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ให้มู่มู่กลืนลงไป สิ่งนี้เป็นเศษชิ้นส่วนของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ สักวันคงได้ใช้ประโยชน์หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ หลินชีเยี่ยก็ใช้เวทมนตร์แปลงร่างกับตัวเอง เพิ่มการอำพรางที่สมบูรณ์แบบ จากนั้นจึงแบกซือเสี่ยวหนานเดินออกจากป่าทึบอย่างรวดเร็ว……หมอกควันบนผิวน้ำทะเลที่มีคลื่นซัดสาด เรือสำราญแบบพิกเซลลำหนึ่งแล่นฝ่าคลื่น กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ ในความมืด“ใกล้จะถึงแล้ว” ในห้องโดยสารเรือ อัศวินถือแผนที่ในมือ สายตาจับจ้องไปที่ผิวน้ำทะเลนอกกระจก แล้วเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก[ที่นี่คือแอสการ์ดเหรอ?] เจียงเอ่อร์ถามอย่างสงสัย“ไม่ใช่ ที่นี่คือทางเข้าแวดวงผู้เลื่อมใสของแอสการ์ด” อัศวินส่ายหน้าพลางตอบ[แวดวงผู้เลื่อมใสงั้นเหรอ? แต่ว่าพี่ชีเยี่ยและคุณจี้เนี่ยนถูกจับไปแอสการ์ดไม่ใช่เหรอ? ทำไมพวกเราต้องไปแวดวงผู้เลื่อมใสด้วยล่ะ?]“แอสการ์ดคืออาณาจักรเทพของเหล่าเทพนอร์ส พวกเราไม่สา
