‘ดูเหมือนว่าหลังจากที่ตัวตนที่แท้จริงของโอดินถูกเปิดเผย ท่าทีของเหล่าเทพแห่งแอสการ์ดที่มีต่อเขาได้เปลี่ยนไปจริงๆ’ หลินชีเยี่ย คิดในใจจากการใช้เวลาอยู่กับธอร์และคนอื่นๆ รวมถึงสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินมา หลินชีเยี่ย สามารถมองเห็นได้ว่าท่าทีของเหล่าเทพแห่งแอสการ์ดที่มีต่อโอดินนั้นอยู่ระหว่าง ‘ความคลางแคลง’ และ ‘ความหวาดกลัว’ไม่ใช่ทุกคนที่เชื่อว่าโอดินได้สมรู้ร่วมคิดกับคธูลู แต่คนส่วนใหญ่ที่ได้เห็นตัวตนที่แท้จริงของโอดินด้วยตาตัวเองนั้นเชื่อเรื่องนี้อย่างสนิทใจ และเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาแล้ว แม้แต่รูปปั้นหินพวกเขาก็ต้องปิดบังมันไว้ พยายามที่จะหาความปลอบประโลมใจบางอย่างจากการทำเช่นนั้น“นี่คือลานปาฏิหาริย์……”สายตาของหลินชีเยี่ย กวาดมองไปรอบๆ แล้วเลือกนั่งลงที่มุมหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ค่อยๆ หลับตาลงจิตสำนึกของเขาจมดิ่งลงสู่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในสมองอย่างรวดเร็ว……‘ถึงรักนิรันดร์ของข้า อิดุนน์ข้าได้รับจดหมายตอบกลับของเจ้าแล้ว และได้อ่านซ้ำถึงห้าครั้ง เมื่อคืนข้าวางมันไว้บนอกขณะนอนหลับ หวังว่าจะฝันถึงภาพที่เจ้าเขียนบรรยาย แต่น่าเสียดายที่ไม่สำเร็จแม้ว่าข้าจะถูกกักตัวอยู่ในโรงพยาบาล และผู้อำนวยการหลินก็ไม่อนุญาตให้ข้าออกไปข้างนอก แต่ด้วยคำบรรยายของเจ้า ข้าสามารถจินตนาการได้ว่าฤดูใบไม้ผลิในแอสการ์ดช่างงดงามเพียงใด! คงจะคล้ายกับยามที่เราพบกันครั้งแรกใช่ไหม? หรืออาจจะสวยงามกว่านั้น?เจ้ายังจำได้ไ
