หมอิดุนน์ ยามนั้นมันก็เป็นฤดูใบไม้ผลิเช่นกัน ข้าที่หลงทางแบกพิณเดินเข้าไปในสวนลับของเจ้าอย่างงุ่มง่าม ดอกไม้เต็มภูเขาเหมือนทะเลสีสันสดใส โบกสะบัดเป็นระลอกในสายลมหอม เจ้าสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองทอง ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ ดูเยาว์วัยและเต็มไปด้วยพลัง เหมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่งที่สุดในสวนเจ้าช่างงดงามเหลือเกินอิดุนน์ เจ้างดงามมากจริงๆ! ภาพนั้นยังตราตรึงใจข้าอยู่จนถึงยามนี้ข้าได้ยินผู้อำนวยการหลินบอกว่า ยามนี้มีสิ่งที่เรียกว่ากล้องถ่ายรูป สามารถบันทึกภาพตรงหน้าให้กลายเป็นแผ่นกระดาษบางๆ และเก็บไว้ได้ตลอดไป……น่าเสียดายที่ยามนั้นหากข้ามีกล้องสักตัว คงจะดีแค่ไหน มันจะเป็นความทรงจำอันเป็นนิรันดร์และน่าจดจำของเราข่าวดีก็คือ ผู้อำนวยการหลินบอกว่าการรักษาของข้าคืบหน้าไปถึง 92% แล้ว อีกไม่นานก็จะได้ออกจากโรงพยาบาล ตอนนั้นข้าจะไปขอยืมกล้องจากผู้อำนวยการหลิน แล้วกลับไปที่สวนลับของเรา เพื่อถ่ายภาพนั้นอีกครั้งไม่ต้องกังวลไป แม้จะผ่านไปหลายร้อยปีแล้ว แต่ใบหน้าของเจ้าก็มิได้เปลี่ยนไปเลย ยังคงเหมือนเดิมเช่นตอนแรกทำให้ข้าอดใจไม่ไหวต้องหน้าแดงใจสั่น เจ้าคือตัวแทนของความเยาว์วัย จะต้องงดงามและเต็มไปด้วยพลังตลอดไป!ส่วนเรื่องที่เจ้าบอกว่าผลไม้ป่าระบาดนั้น สำหรับสวนแล้วมันเป็นปัญหาใหญ่จริงๆ น่าเสียดายที่ข้าก็ไม่รู้วิธีดูแลสวน บางทีเจ้าอาจจะขอคำแนะนำจากซิฟดูก็ได้ นางดูเหมือนจะเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้มาก พวกเจ้
