าเป็นสหายสนิทกันมิใช่หรือ? หากเจ้าหานางไม่พบ อาจจะลองถามธอร์ดู เขาใจดีมาตลอด แน่นอนว่าเขาจะยินดีช่วยเหลือ!อ้อ… ที่รัก ข้าอยากจะเล่าเรื่องที่ทำให้ข้าเศร้าใจให้เจ้าฟัง……เจ้าจำได้ไหมที่ข้าเคยเล่าถึงซุนหงอคงในจดหมายก่อนหน้านี้? เมื่อสองวันก่อนเขาก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วกล่าวตามสัตย์จริง คราแรกข้ากลัวเขานัก เขากับติกิคิงเหมือนคนบ้าที่รู้แต่จะต่อสู้ เหมือนเป็นเทียร์ที่แข็งแกร่งกว่าแต่หลังจากได้เสวนากัน ข้ารู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่คิด แม้จะดูดุร้าย แต่เขาเป็นคนรักษาน้ำใจและมีไมตรีมาก!เจ้ารู้ไหม เมื่อสองวันก่อนติกิคิงถูกรังแก เขาเป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปช่วย! ปกติทั้งสองคนเหมือนกับศัตรู แต่ในยามคับขันก็กลายเป็นพี่น้องกัน… เขาน่ารักเสียจจริง ถึงแม้จะเป็นวานร แต่ก็เก่งกาจมาก หากข้าเก่งขนาดนั้นได้ก็คงดี อย่างนั้นข้าก็จะปกป้องเจ้าได้ตลอดไป!ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านมาอย่างนี้ เขาจะมองข้าเป็นพี่น้องด้วยไหม… แต่คงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหม? พวกเขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ส่วนข้า… ข้าเป็นเพียงเทพแห่งบทกวีธรรมดาๆ ข้าไม่รู้จักวิธีการต่อสู้เลย หน้าที่เดียวของข้าก็คือเล่นดนตรีให้พวกเขาแต่ข้าก็ไม่มีความแค้นอะไรมาก ไม่มีเป้าหมายอันใด ข้าแค่อยากออกจากที่นี่เร็วๆ ไปอยู่กับเจ้าในสวนลับของเรามีบุตรด้วยกัน ข้าสอนดนตรี เจ้าสอนร่ายรำ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขหลังจากที่ซุนหงอคงจากไป ติกิคิงก็ดูเซื่องซึม อาจเป็นเพราะไม่มีผู้ใดประมือด้
