วย… ข้าคิดว่า หากข้าไปหาเขาแล้วขอให้เขาต่อย เขาจะรู้สึกดีขึ้นไหมนะ?วันนี้แค่นี้ก่อน ข้าต้องไปกินข้าวแล้ว ข้ารอจดหมายของเจ้าอยู่นะรักที่สุด… บรากี’แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างสะอาด สาดส่องลงบนกระดาษจดหมายสีขาวบรากีเขียนคำสุดท้ายเสร็จ อ่านอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็เก็บอย่างระมัดระวังใส่ลงในกล่องจดหมายที่มุมโต๊ะเขาลุกยกพิณขึ้น ร้องเพลงเบาๆ เดินออกจากห้องพอเขาออกจากห้อง ก็ชนกับหลินชีเยี่ยที่เดินเข้ามา“สายัณห์สวัสดิ์ ผู้อำนวยการหลิน” บรากียิ้มกว้างทักทาย“สายัณห์สวัสดิ์” หลินชีเยี่ยเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ “มีอะไรดีถึงได้ดูมีความสุขขนาดนี้?”“โอ้! ไม่มีอะไรหรอก……จริงสิ แถบความคืบหน้าของข้าเพิ่มขึ้นหรือยัง? อีกนานแค่ไหนข้าถึงจะได้ออกจากโรงพยาบาล?” บรากีราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ชี้ไปที่ความว่างเปล่าเหนือศีรษะของตัวเอง ถามด้วยดวงตาเป็นประกายหลินชีเยี่ย เงยหน้ามองดูแวบหนึ่ง ความคืบหน้าในการรักษาของเขาได้กระโดดไปถึง 93% แล้ว จึงพยักหน้าและพูดว่า“เพิ่มขึ้นนิดหน่อย ถ้าคุณรีบจะออกไป ก็น่าจะออกได้ภายในหนึ่งถึงสองเดือน”หลินชีเยี่ยพูดไปครึ่งทาง ก็เอ่ยปากอย่างลังเลว่า “ผมคิดว่านะ การออกไปเร็วเกินไปก็มีความเสี่ยง คุณน่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก……”“ไม่ล่ะ ข้าจะรีบออกไป อิดุนน์กำลังรอข้าอยู่ที่แอสการ์ดน่ะ!” บรากีพูดอย่างจริงจัง “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากให้ข้าไปแต่ข้าต้อง
