ี่หนักอึ้ง เป็นทางเดินยาวปูด้วยหินออบซิเดียน มีชายไม่กี่คนที่สวมชุดบาทหลวงเช่นกันยืนอยู่ที่ขอบทางเดิน กำลังหัวเราะเสียงดังด้วยเรื่องอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นโลกิเดินเข้ามาจากประตูด้วยหางตา สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปพร้อมกัน!“สมเด็จพระสันตะปาปา!”ชายหลายคนโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกัน ราวกับอยากจะฝังหัวลงไปในพื้นโลกิชำเลืองมองพวกเขาอย่างเรียบเฉย “สังฆราชแลนซ์ล่ะ?”“เขา… เขาไปเผยแพร่คำสอนที่เมืองตะวันออกครับ” ชายคนหนึ่งตอบโลกิขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตอนนี้ ในเมืองยังมีประชากรเหลืออยู่เท่าไหร่?”“ทั้งหมดสามหมื่นเก้าพันเก้าร้อยหกสิบสองคนครับ”“นับรวมหญิงตั้งครรภ์ด้วยหรือเปล่า?”“อะไรนะครับ?” ชายคนนั้นชะงักงัน “หญิงตั้งครรภ์และเด็กในท้องของเธอ ต้องนับเป็นสองคน” โลกิเอ่ยขึ้นอย่างสงบชายคนนั้นลังเลชั่วครู่ “ถ้านับแบบนั้น รวมกันแล้วน่าจะมีสี่หมื่นคน”สี่หมื่น……ดวงตาของโลกิหรี่ลงเล็กน้อย ค่อยๆ เอ่ยขึ้นว่า“ผมจะมอบภารกิจหนึ่งให้พวกคุณ……”……นอกโบสถ์ในบ้านหลังเตี้ยหลังหนึ่งที่อยู่บริเวณขอบของพื้นที่ว่างเปล่ารอบโบสถ์ ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างค่อยๆ วางกล้องส่องทางไกลในมือลง“โลกิปรากฏตัวในแวดวงผู้เลื่อมใสอีกแล้ว……แอสการ์ดเกิดเหตุการณ์ผิดปกติงั้นเหรอ?”เหลิ่งเซวียนพึมพำกับตัวเอง เขาเดินวนเวียนอยู่ในห้องครู่หนึ่ง แล้วผลักประตูออกไป ห่อหุ้มร่างกายด้วยเสื้อคลุมเดินอย่างรวดเร็วไปยังทิศทางหนึ่งขณะที่เขาเดินไปข้างหน
