้า บ้านเรือนรอบๆ ก็เริ่มห่างกันมากขึ้น วัชพืชรกร้างปกคลุมพื้นดิน ไม่นานเขาก็ออกมาถึงชานเมืองแล้วหลังจากข้ามเนินเขาไม่สูงนักสองลูก ทะเลสาบสีเขียวมรกตก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าเขาทะเลสาบแห่งนี้ไม่ใหญ่นัก ทั้งหมดดูเหมือนอัญมณีสีเขียวมรกตที่ฝังอยู่ระหว่างก้อนหินแข็ง มองไปรอบๆสามารถเห็นขอบฝั่งได้เขามองผ่านน้ำสีเขียวมรกตลงไปเบื้องล่าง ชั้นหินขรุขระแปลกประหลาดทอดยาวลงไปเรื่อยๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ค่อยๆ จมหายไปในน้ำลึก ประหนึ่งหลุมใหญ่ที่ไม่เห็นก้นบึ้ง ไม่มีใครรู้ว่าปลายอีกด้านของทะเลสาบนั้นเชื่อมต่อกับที่ใดเหลิ่งเซวียนลูบมือไปที่เอวด้านหลัง มีดสั้นเล่มหนึ่งก็ปรากฏในมือเขาก้มตัวลงนั่งยองๆ ข้างก้อนหินริมทะเลสาบสีเขียวมรกต ใช้มีดสั้นสลักรอยต่างๆ ลงไป รอยเหล่านี้บางอันเป็นจุด บางอันเป็นเส้น สานเข้าหากันอย่างยุ่งเหยิงไร้ระเบียบ สะท้อนกับน้ำทะเลสาบ ทำให้ผู้คนคาดเดาไม่ถูกหลังจากสลักรอยเหล่านี้เสร็จ เหลิ่งเซวียนก็ลุกขึ้นจากข้างก้อนหิน เด็ดดอกไม้สีแดงดอกหนึ่งจากป่าเขาใกล้ๆโยนลงบนผิวน้ำอย่างเบาๆกลีบดอกไม้สีแดงสดกระจายอยู่บนผิวน้ำสีเขียวมรกต หมุนวนไปมาตามสายลมอ่อน ทว่าไม่จมลงไปแม้แต่น้อยเหลิ่งเซวียนมองดูก้นทะเลสาบที่มืดลึกครู่หนึ่ง แล้วหันหลังจากไป……แอสการ์ดเทียร์พาหลินชีเยี่ย และคนอื่นๆ ลงจอดที่หน้าวิหารแห่งหนึ่ง“ซิฟ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด ข้าจะให้คนมารักษาอาการของเจ้า” เทียร์พูดกับซิฟที่อยู่ข้างๆ ด้วย
