นตอบ “ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ อย่างน้อยผมต้องกลับไปที่ยูโทเปียก่อน เพื่อรวมตัวกับพี่น้องของผม จากนั้นค่อยไปหาปรมาจารย์กระบี่… คงต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน” ซุนหงอคงฟังจบแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง มองไปทางทิศของต้าเซี่ยที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา“เมื่อมีนางคอยอยู่เคียงข้างเจ้า แม้จะอยู่ในหมอกหนา ตราบใดที่ไม่เจอสถานการณ์สุดขีด ก็คงไม่มีอันตรายร้ายแรงอันใด……ข้าคิดว่าจะกลับไปต้าเซี่ยก่อน”หลินชีเยี่ยชะงักไปชั่วขณะเขาเห็นประกายวาบในดวงตาของซุนหงอคง หัวใจสั่นไหวเล็กน้อย จึงพยักหน้าพูดว่า“ได้ พี่ลิงไปก่อนเถอะ มีคุณคอยดูแล ต้าเซี่ยก็จะปลอดภัยขึ้น”สีหน้าของจี้เนี่ยนค่อยๆ จริงจังขึ้น เธอเอ่ยปากเช่นกันว่า“ถ้าพี่ลิงสามารถกลับไปได้ นี่คงเป็นข่าวดีสำหรับต้าเซี่ยในตอนนี้”แม้จะเป็นเพียงประโยคธรรมดา แต่หลินชีเยี่ยกลับได้ยินความกังวลแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเธอ…‘หรือว่าในช่วงไม่กี่วันที่ฉันไม่อยู่ ต้าเซี่ยเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก?’ซุนหงอคงส่งเสียงรับในลำคอ ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน“เจ้ารักษาตัวให้ดีด้วย ข้าจะรออยู่ที่ต้าเซี่ย” ซุนหงอคงตบไหล่ของเขาเบาๆ แล้วยื่นมือเรียกเมฆพลิกกายขนาดใหญ่ออกมา จากนั้นก็หายวับไปจากสายตาของทั้งสองคนในพริบตาหลินชีเยี่ยมองตามซุนหงอคงที่จากไป แล้วเร่งควบคุมเมฆพลิกกายบินไปอย่างไร้จุดหมายเหนือผิวน้ำทะเลเขาถามอย่างสงสัย“ประโยคที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไร? สองวันนี้ต้าเซี่ยมีเรื่องอีกแล้วเหรอ?”“ก็ประมาณนั
