หลินชีเยี่ยกลับคืนสู่สติ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น“ได้อะไรมา?” ซุนหงอคงเอ่ยถาม“……เส้นขนช่วยชีพ”“อะไรนะ?”“เส้นขนช่วยชีพ” หลินชีเยี่ยพูดซ้ำอีกครั้ง “ก็สิ่งที่พระโพธิสัตว์กวนอิมมอบให้คุณในอดีตไงล่ะ”ซุนหงอคง “…”สีหน้าของซุนหงอคงดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ฝืนพยักหน้า “ก็ดี……อย่างน้อยก็ช่วยชีวิตเจ้าได้สักสองสามครั้ง”ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบ“หลินชีเยี่ย” ซุนหงอคงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเอ่ยปากออกมา“มีอะไรเหรอ พี่ลิง?”“ขอบคุณที่ดูแลข้าในช่วงที่อยู่ในโรงพยาบาล หากไม่ใช่เพราะเจ้า ชาตินี้ข้าอาจจะไม่มีวันได้ก้าวออกจากประตูของโรงพยาบาลนั้น……ข้าไม่ใช่นิกซ์ และก็ไม่ใช่ตาแก่เมอร์ลิน ข้าไม่มีทรัพย์สมบัติอะไร หลายปีมานี้ ข้าอยู่เพียงลำพังดังนั้นแม้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว ข้าก็ไม่มีอะไรจะให้เป็นของขวัญกับเจ้าได้”ซุนหงอคงหยุดชั่วครู่ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “แต่ข้าสามารถให้คำมั่นสัญญากับเจ้าได้ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ตราบใดที่เจ้าอยู่ในสายตาของข้า จะไม่มีใครสามารถฆ่าเจ้าได้……แม้แต่ผู้ที่สูงส่งที่สุดก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”ซุนหงอคงจ้องมองไปยังที่ไกลๆ น้ำเสียงสงบนิ่ง แต่แฝงด้วยความมุ่งมั่นและความมั่นใจที่ยากจะอธิบายได้หลินชีเยี่ยชะงักไป แล้วยิ้มอย่างขมขื่น “พี่ลิง พวกเราเป็นพวกเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก ตลอดเส้นทางที่ผมเดินมา ผมไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่คุณคิดหรอกนะ”“มันไม่เหมือนกัน” ซุนหงอคงส่
