ายหัว “แต่ก่อนเจ้าอ่อนแอเกินไป ทำได้แค่เคลื่อนไหวอยู่ในเขตแดนของต้าเซี่ยอันตรายในหมอกก็ยากที่จะคุกคามเจ้าได้ แต่ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งขึ้น ผู้ที่จ้องจะเล่นงานเจ้าก็จะยิ่งมีมากขึ้น ความลับของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า ไม่ช้าก็เร็วจะต้องถูกเทพต่างแดนค้นพบ……ยามนั้น เจ้าก็จะตกอยู่ในอันตรายจริงๆ”หลินชีเยี่ยอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็จมอยู่ในความเงียบเวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อยหลินชีเยี่ยเหยียบเมฆพลิกกาย ทั้งสองคนบินเหนือผิวน้ำทะเล ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับระแวดระวังสิ่งรอบข้างตลอดเวลาเขาที่เคยประสบกับผลข้างเคียงของเหรียญดารามาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนนี้จึงตื่นตัวเป็นอย่างมาก แม้จะไม่รู้ว่าโชคร้ายของกิลกาเมชจะถูกแบ่งมาที่ตัวเองเมื่อไหร่ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อยากถูกฟ้าผ่าติดต่อกันหลายสิบครั้งอีกแล้วไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงคำรามดังมาแต่ไกล“หืม?”ซุนหงอคงขมวดคิ้ว หันไปมองทางที่มาของเสียง“มีศัตรูเหรอ?” หลินชีเยี่ยที่ระวังตัวอย่างเต็มที่ รีบลุกขึ้นยืนจากเมฆพลิกกายซุนหงอคงหรี่ตาลง ในดวงตาปรากฏประกายสีทอง “เป็นสตรีผมขาวคนหนึ่ง นั่งอยู่บนก้อนเหล็กแปลกๆ กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้……ไม่สิ นั่นไม่ใช่ก้อนเหล็ก……”“สตรีผมขาว? ก้อนเหล็ก?”หลินชีเยี่ยได้ยินคำบรรยายของซุนหงอคงแล้วรู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง จึงแผ่พลังจิตออกไปจนถึงขีดสุดที่สุดขอบฟ้า พิกเซลมากมายก่อตัวขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สร้างเป็นทางด่วนที่ทอด
