”จี้เนี่ยนยืนกอดอกอยู่บนทางด่วน ใบหน้าเคร่งเครียดและโกรธเคือง เธอระเบิดอารมณ์ใส่หลินชีเยี่ยที่กำลังลงจากเมฆในขณะนั้น สายตาก็ตกไปที่ข้างกายหลินชีเยี่ย เห็นซุนหงอคงที่แบกกระบองทอง สวมชุดเกราะทองคำ ปากที่อ้าออกพลันแข็งค้างกลางอากาศเธอพยายามกะพริบตาหลายครั้ง เพื่อยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากสับสนเป็นตกใจ จากนั้นก็เป็นความปีติยินดี!“ไ……” เธออ้าปากโดยไม่รู้ตัว เหมือนจะสบถออกมาแต่พูดได้ครึ่งเดียว เธอก็รู้ตัวว่าไม่ถูกต้อง จึงกระแอมเบาๆ อย่างเขินอาย แล้วทัดผมยาวสีเงินไปข้างหู ก่อนจะเอ่ยอย่างนอบน้อม“สวัสดีค่ะ ท่านต้าเซิ่ง ฉันเป็นแฟนคลับของคุณ ขอลายเซ็นได้ไหมคะ?”หลินชีเยี่ย “……”“เจ้าเป็นใคร?” ซุนหงอคงมองไปที่หลินชีเยี่ยอย่างสงสัย“……เพื่อน” หลินชีเยี่ยกล่าว มุมปากกระตุกเล็กน้อย หลังจากนั้นเขาก็เสริมอีกประโยค “และเธอก็เป็นผู้อำนวยการคนก่อนของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าด้วย”เมื่อได้ยินประโยคหลัง ซุนหงอคงก็เลิกคิ้ว มองจี้เนี่ยนอย่างประหลาดใจ“สวัสดีค่ะ ท่านต้าเซิ่ง ฉันชื่อจี้เนี่ยน”จี้เนี่ยนเดินเข้ามาหาอย่างกระตือรือร้น จับมือกับซุนหงอคง แม้ว่าจะพยายามควบคุมตัวเองอย่างมากแล้ว แต่ความปีติยินดีในดวงตาก็เกือบจะทะลักออกมา“……สวัสดี ปล่อยมือได้แล้ว”“อ้อ โอเค ขอโทษค่ะ”จี้เนี่ยนได้สติ รีบขอโทษซ้ำๆ แล้วถอยกลับไปยืนข้างหลินชีเยี่ยอย่างว่าง่าย“เกิดอะไรขึ้น? ท่านต้าเซิ่งออกมาตั้งแต่เมื่อไหร
