ีเทาเก่าๆ กับเสื้อคลุมกษัตริย์อันงดงาม พลิ้วไหวตามสายลม วีรกษัตริย์จากอดีตและปัจจุบัน ข้ามกาลเวลามายืนเผชิญหน้ากัน“ข้าในอนาคต……” วีรกษัตริย์มองสำรวจกิลกาเมชที่เหลือเพียงร่างวิญญาณตรงหน้า พลางขมวดคิ้วแน่น “กิลกาเมช เจ้าดูยับเยินเหลือเกิน”“ถึงจะยับเยิน ข้าก็คือเจ้า” กิลกาเมชเอ่ยเสียงเรียบ “หากไม่ใช่สถานการณ์พิเศษ ข้าจะใช้เหรียญดาราเรียกเจ้ากลับมาทำไม?”วีรกษัตริย์จ้องมองเขาเงียบๆ ครู่หนึ่ง แล้วกวาดตามองเหรียญดาราที่หมุนทวนเข็มนาฬิกาอยู่ไม่ไกล“ข้ารักษาสภาพอยู่ได้ไม่นาน เจ้ารีบเถอะ”กิลกาเมชก้าวเท้าออกไป วิญญาณของเขาค่อยๆ ซ้อนทับกับวีรกษัตริย์ ในชั่วขณะที่เสื้อคลุมสีเทาเก่าๆ กับเสื้อคลุมกษัตริย์สีเทาทองหลอมรวมกันอย่างสมบูรณ์ ดวงตาอันลึกล้ำคู่นั้นก็พลันเปล่งประกายสีม่วงสดใส!พลังเทวะสีม่วงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!“กฎเกณฑ์จอมราชัน?!” เทพทั้งสามบนท้องฟ้ารู้สึกถึงประกายสีม่วงในชั่วขณะนั้น ม่านตาหดเล็กลง พวกเขาหันขวับไปทางที่กิลกาเมชอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง“ไม่ใช่ว่ากิลกาเมชอยู่ในมือพวกเราแล้วหรอกหรือ? เหตุใดถึงมีกฎเกณฑ์จอมราชันปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง?!”“กิลกาเมช……นี่คือกิลกาเมชในวัยหนุ่ม! เป็นไปได้อย่างไร?”ในขณะเดียวกัน ซุนหงอคงที่กำลังต่อสู้กับหุ่นเชิดวีรกษัตริย์ด้วยพลังกาย หันกลับมามองแวบหนึ่ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“นี่แหละคือลักษณะของกษัตริย์……” เขาพึมพำพร้อมกับเสาแสงสีม่วงที่แผ่ขยายคลื
