บดาวประกายพรึก ใสกระจ่างและลึกล้ำ โครงหน้าที่มีเค้าของความเป็นหนุ่มยังคงอ่อนโยนแต่ก็มีเส้นสายที่ชัดเจน สีผิวที่ขาวราวกับไม่ได้เห็นแสงแดดมานาน เผยให้เห็นสีเย็นของแสงจันทร์อยู่หลายส่วน นิ้วที่จับเม็ดหมากเรียวยาวมีพลัง เล็บใส ไม่มีสิ่งสกปรกแม้แต่น้อย
เมื่อเขาพูดจบ ชายชราที่นั่งอยู่ตรงข้ามกระดานหมากมุมปากก็กระตุกวูบหนึ่ง ขมวดคิ้วพิจารณากระดานหมากอย่างละเอียด ในที่สุดก็หาทางออกไม่เจอ โกรธจนโยนเม็ดหมากขาวในปลายนิ้วกลับเข้าไปในโถหมาก
“เจ้าเด็กนี่ ฝีมือหมากของเจ้าช่างล้ำเลิศขึ้นทุกวันแล้ว”
ท่านอาห้าเซียวจิ้งอวี่กล่าว ถึงแม้จะเป็นการชมเชยเด็กหนุ่ม แต่ในแววตากลับมีความขุ่นเคืองอย่างยิ่ง
ตนเองจมดิ่งมาครึ่งชีวิต วิถีแห่งหมากที่ภาคภูมิใจที่สุด กลับถูกเจ้าเด็กนี่เอาชนะติดต่อกันมาโดยตลอด นานๆ ทีถึงจะชนะได้สักกระดาน ทำให้เขาหงุดหงิดอย่างยิ่ง
“ล้วนแต่เป็นเพราะท่านอาห้าช่วยเป็นคู่ซ้อมให้เป็นอย่างดีขอรับ” เด็กหนุ่มผู้นั้นก็คือเซียวเหยียนนั่นเอง กล่าวอย่างถ่อมตนและยิ้มร่า
“เจ้าเด็กเหม็น!”
เซียวจิ้งอวี่กลอกตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ อยากจะเล่นอีกกระดาน แต่เมื่อมองกระดานหมากตรงหน้า ก็พลันรู้สึกท้อแท้
กระดานเมื่อครู่แพ้
