็นกระบวนการทั้งหมด ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงบรรดาชายฉกรรจ์ตักเหล้าในแอ่งจนหมด ขนขึ้นรถเข็นจนเต็ม รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาไม่สามารถหุบได้เลย“ฮ่าๆ ครานี้ต้องมีอย่างน้อยร้อยยี่สิบจินแน่ๆ”“ดูเหมือนว่าการฝึกทั้งคืนของเราเมื่อคืนนี้จะได้ผลนะ”“คราวนี้กลับไป เจ้าเมืองคงจะตบรางวัลเราอย่างงาม!”“ฮ่าๆๆ ไปกันเถอะ กลับเมือง!”“ข้า ข้าอยากไปถ่ายเบาหน่อย” เหล่าลิ่วเอ่ยปากอย่างเก้อเขิน“ชิ! ไปๆๆ ถ่ายเบาเสร็จแล้วเจะออกเดินทาง!”ท่ามกลางเสียงสนทนาอย่างยินดีของบรรดาชายฉกรรจ์ เหล่าลิ่วรีบออกจากโอเอซิสอย่างรวดเร็ว เริ่มมองหาสถานที่เหมาะสมเพื่อปลดทุกข์หลินชีเยี่ยหรี่ตาลง รู้ว่าถึงเวลาแล้ว จึงรีบแปลงร่างเป็นเงารัตติกาลแล้วตามไปเหล่าลิ่วปีนข้ามเนินทรายไป เห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ จึงเริ่มแก้เข็มขัดกางเกงของตัวเองทันใดนั้นท้ายทอยของก็ถูกกระแทกอย่างแรง เขาตาเหลือกถลน ทั้จากนั้นก็สลบล้มลงบนพื้นทรายหลินชีเยี่ยสวมเสื้อคลุมสีดำ ยืนอย่างสงบอยู่ด้านหลังของเขา วงเวทย์อันงดงามแผ่ขยายจากใต้เท้าของเขาเมื่อแสงสว่างจางหายไปรูปลักษณ์ของเขาได้เปลี่ยนเป็นเหล่าลิ่วที่นอนอยู่บนพื้นอย่างสมบูรณ์เขาอ้าปากเลียนแบบเสียงของอีกฝ่ายอย่างง่ายๆ แล้วหมุนตัวเดินไปหาคนอื่นๆ“เหล่าลิ่วกลับมาแล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”“ไปๆๆ กลับไปหาที่ดื่มสักจอก!”ทุกคนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของ ‘เหล่าลิ่ว’ พวกเขาช่วยกันลากรถไม้ที่บรรทุกของเต็มคันไปยังเมืองหลินชี
