ศเมื่อชั้นดินหายไป กระดองเต่าสีน้ำตาลเข้มก็ปรากฏให้เห็นอย่างเลือนรางไม่รู้ว่ากระดองเต่านี้หนาแค่ไหน พื้นผิวเปล่งประกายสีดำจางๆ เถาวัลย์เหล่านั้นยื่นออกมาจากช่องว่างของกระดอง พวกมันทำลายภูเขาลูกแล้วลูกเล่าอย่างรวดเร็ว กระแทกลงบนผิวกระดอง แต่กลับไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้หลินชีเยี่ยซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่า มองภาพเหตุการณ์นี้ กำลังจะทะลุผ่านวงล้อมของเถาวัลย์เพื่อลงไปอีกครั้ง เสียงคำรามต่ำก็ดังมาจากใต้ผิวน้ำทะเลกรร!!ทันทีที่เสียงนี้ปรากฏขึ้น คลื่นทะเลอันเชี่ยวกรากแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างโดยมีเกาะเป็นศูนย์กลาง!ตรงหน้าเกาะ น้ำทะเลปั่นป่วนราวกับกำลังเดือดพล่าน ศีรษะสีดำขนาดเท่าสนามกีฬาค่อยๆ โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำลูกตาสีเขียวหม่นกลิ้งผ่านตาขาวซีด จับจ้องมายังหลินชีเยี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่าในขณะเดียวกัน เถาวัลย์รอบๆ ที่สูญเสียเป้าหมายไปราวกับได้กลิ่นบางอย่าง เริ่มเคลื่อนเข้าใกล้ความว่างเปล่าที่ชายหนุ่มซ่อนอยู่อย่างรวดเร็วหลินชีเยี่ยกำ [จั่นไป๋] ไว้ในมือ หัวใจของเขาพลันจมดิ่งลงดวงตาของเต่าศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้มองทะลุตำแหน่งของเขาได้?หลินชีเยี่ยไม่มีเวลาคิดมาก ร่างพุ่งตัวออกจากความว่างเปล่า พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ ใช้ [ราตรีพร่างพราย] หลบเลี่ยงกลุ่มเถาวัลย์หนาแน่น พยายามฝ่าวงล้อมออกไป!เพียงแค่สามวินาที หลินชีเยี่ยได้ทิ้งเงาของรัตติกาลไว้ในอากาศเก้าเงา วาบออกจากขอบเขตที่เถาวัลย์ครอบคลุมยืนอยู่บนท้อง
