ฟ้าสูงใต้ชั้นเมฆหลินชีเยี่ยก้มมองเต่าเถาวัลย์ขนาดมหึมาที่น่ากลัว เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผากแม้ว่าพลังจิตในตอนนี้จะเพียงพอที่จะรองรับการใช้ [ราตรีพร่างพราย] หลายครั้ง แต่นี่ไม่ใช่ความสามารถด้านมิติที่แท้จริง การใช้งานในช่วงเวลาสั้นๆ ก็จะสร้างภาระอันมหาศาลให้กับจิตใจของเขาแต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นถ้าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ช้าไปอีกก้าวเดียว เขาอาจจะถูกเถาวัลย์ฟาดร่วงลงพื้น แม้ว่าการโจมตีครั้งนี้อาจจะไม่ถึงกับฆ่าเขาได้ แต่เถาวัลย์อีกนับร้อยนับพันเส้นจะไม่ให้โอกาสเขาหายใจ ไม่ช้าก็เร็วจะทุบเขาให้เป็นเนื้อบดอย่างไร้ความปรานีโชคดีที่หลังจากหลินชีเยี่ยออกจากขอบเขตของเถาวัลย์แล้ว เต่าศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นก็ล้มเลิกการไล่ล่า มันจมลงสู่ผิวน้ำทะเลอย่างเงียบงัน ราวกับว่าทุกสิ่งที่ทำลายล้างฟ้าดินเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนหลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว “ไม่แปลกใจที่ 22 บอกว่าไม่มีใครเอาชนะเต่าศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ได้หากไม่ใช่เทพเจ้า……”การบุกเข้าไปด้วยกำลังคงเป็นไปไม่ได้แน่ แม้แต่การแปลงร่างเป็นความว่างเปล่าแล้วแทรกซึมเข้าไปก็คงถูกจับได้……ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงต้องหาวิธีอื่นแล้วหลินชีเยี่ยครุ่นคิด แล้วจมจิตสำนึกลงไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในห้วงจิตของเขา
