มือนมีเปลวไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นลุกโชนอยู่หลินชีเยี่ยก็รู้สึกตื่นตะลึงจนพูดไม่ออก เขาอ้าปากเล็กน้อย เหลือบมองหญิงสาวผมสีเงินที่สวมผ้าคลุมขาดวิ่นบนดาดฟ้าเรือโดยไม่รู้ตัว สีหน้าของเขาดูซับซ้อนคนอื่นๆ จะเห็นแค่ว่าเมืองใต้น้ำตรงหน้านี้ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเบื้องหลังเมืองอันยิ่งใหญ่นี้ จี้เนี่ยนต้องทุ่มเทความพยายามและหยาดเหงื่อแรงกายมากมายเพียงใดการที่คนๆ เดียวสร้างเมืองใต้ทะเลด้วยพิกเซล ไม่ใช่เรื่องที่ใครก็ทำได้ราวกับสัมผัสถึงสายตาของหลินชีเยี่ย จี้เนี่ยนหันมามอง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจสายตานั้นดูเหมือนจะบอกว่าดูสิ! บอกมาเลยว่าเจ๋งไหม?!หลินชีเยี่ยชูนิ้วโป้งให้เงียบๆลูกบอลพิกเซลห่อหุ้มเรือสำราญ ค่อยๆ เข้าใกล้ส่วนกลางของปลาดาวยักษ์ แพลตฟอร์มพิกเซลทรงกลมจมลงลูกบอลพิกเซลไหลไปตามกระแสน้ำทะเล กลิ้งเข้าไปในเมืองใต้น้ำโครม!พร้อมกับเสียงดังทึบ ลูกบอลพิกเซลถูกล็อคเข้ากับโครงสร้างขนาดมหึมา น้ำทะเลรอบๆ ถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็ว แผงกั้นที่ห่อหุ้มเรือสำราญก็หายไปพร้อมกันหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินขึ้นไปบนดาดฟ้า แสงไฟสว่างจ้าจากด้านบน ส่องสว่างท่าจอดเรือที่มืดสลัวแห่งนี้ก่อนที่ทุกคนจะเห็นสถานการณ์โดยรอบ เสียงโห่ร้องดังสนั่นเหมือนคลื่นทะเลก็ดังมาจากด้านข้าง ทำให้พวกเขาตกใจ!“ประธานกลับมาแล้ว!!”“ยินดีต้อนรับท่านประธานกลับมาอย่างมีชัย!”“คนที่อยู่ข้างๆ ประธาน
