ริงๆ ดังนั้นทุกครั้งที่ประธานกลับมา จึงต้องระดมคนจำนวนมากมาดูแลความเรียบร้อยในพื้นที่”ในขณะที่อัศวินกำลังอธิบาย ก็มีสมาชิกสมาคมปีศาจหลายคนลงเรือมาเพื่อเปิดทางให้พวกเขาจี้เนี่ยนยิ้มแล้วโบกมือให้กับผู้อยู่อาศัยที่ตื่นเต้นรอบๆ พร้อมกับเดินนำหน้า หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินตามเธอผ่านฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึก มุ่งหน้าเข้าไปในยูโทเปียผ่านประตูพิกเซลหนาแน่น ทุกคนก็เดินออกมาจากแพลตฟอร์มบนยอดหอคอย ภาพรวมทั้งหมดภายในยูโทเปียปรากฏต่อสายตาโดมพิกเซลสีน้ำตาลเทาทอดยาวไปจนสุดลูกหูลูกตา อาคารพิกเซลหลากสีตั้งอยู่บนพื้นดินเหมือนตัวต่อที่วางสลับกันไปมา ห้าเขตเมืองสอดคล้องกับรูปร่างภายนอกที่เป็นรูปดาวทะเลห้าแฉก แผ่ขยายออกไปรอบๆ แสงไฟสีสันสดใสราวกับแสงนีออนส่องสว่างไปทั่วทุกมุมเมือง ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในเมืองพิกเซลแบบไซเบอร์พังก์“นี่คือ… ยูโทเปีย?”พวกหลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ขอบหอคอยสูง ตกตะลึงกับเมืองตรงหน้าอย่างยิ่งใครจะคิดว่าในทะเลลึกที่ปกคลุมด้วยหมอก จะมีเมืองพิกเซลที่มหัศจรรย์และงดงามเช่นนี้?“เป็นไงบ้าง ไม่เลวใช่ไหมล่ะ?” จี้เนี่ยนตบไหล่หลินชีเยี่ย แล้วหัวเราะอย่างองอาจ“นี่คืออาณาจักรที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง!”“……เกินความคาดหมายของผมไปมากเลย” หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างจริงใจ“ไปกันเถอะ ฉันจะพาพวกนายไปเที่ยวรอบๆ”จี้เนี่ยนพาทุกคนลงจากหอคอย ยานพาหนะพิกเซลที่ดูคล้ายจักรยานหลายคันจอดเรียงกันอยู่ข้างถนน“ยูโทเปียเป็นเมืองใ
