ด้?หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่ในคุกใต้ดินเป็นเวลานาน แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ จึงต้องออกไปก่อนเมื่อเปิดประตูห้องผู้อำนวยการออกมา ก็เห็นบรากีอุ้มพิณฮาร์ปวิ่งผ่านระเบียงอย่างรวดเร็ว เกือบจะชนกับหลินชีเยี่ย“คุณรีบร้อนไปไหนน่ะ?”“ไปเล่นดนตรีสิ!” บรากีมองดูเวลาบนผนังแล้วพูดอย่างรีบร้อน “ใกล้ถึงเวลาแล้ว พวกเขาสองคนกำลังรอข้าอยู่……”สิ้นเสียง เขาก็ไม่รอให้หลินชีเยี่ยพูดอะไรเพิ่มเติม แล้ววิ่งตรงไปยังปลายอีกด้านของระเบียงทางเดินแต่เขาเพิ่งวิ่งไปได้ครึ่งทาง เสียงการต่อสู้ที่ดังสนั่นก็ดังมาจากลานกว้างบรากีชะงักกึกทันที“ดูเหมือนว่าพวกเขารอคุณไม่ไหวแล้ว”หลินชีเยี่ยเดินมาข้างๆ บรากี มองดูสองคนที่เริ่มต่อสู้กันในลานแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างจนปัญญาบรากีเพ่งมองสนามรบอย่างงงงัน แล้วเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “เป็นไปไม่ได้……ก่อนหน้านี้พวกเขามักจะรอข้าเสมอช่วงนี้เหตุใดถึงรีบร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลาเลย……”หลินชีเยี่ยและบรากีเดินไปที่ขอบสนามรบในลานกว้าง ผู้ช่วยพยาบาลบางส่วนที่ว่างอยู่กำลังเปิดวงเดิมพันและดูเรื่องสนุก แม้บรากีจะมาช้าไปสองสามนาที แต่ก็ยังคงทำงานอย่างทุ่มเทโดยหาโอกาสที่เหมาะสมเพื่อผสมผสานบทเพลงอันเร้าใจเข้ากับการต่อสู้“คุณรู้สึกไหมว่า ช่วงนี้สภาพของติกิคิงผิดปกติ?”“ใช่ ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลา พี่ลิงยังไม่ทันได้เตรียมตัวเลย ก็รีบร้อนเริ่มโจมตี……รู้สึกว่ามันค่อนข้างบุ่มบ่ามนะ”“นี่เป็นการโจมตีแบบไม
